Skrywałem się właśnie w chłodnym cieniu swojego legowiska. Właśnie wypatrzyłem swoją ofiarę. Chociaż nie, tej szaroczarnej wilczycy nie można zbytnio nazwać ofiarą. Ale musiałem działać siłowo. Nie wyglądała na skorą do rozmów. A poza tym była zdecydowanie zbyt blisko mojego skromnego, dopiero co oznaczonego terenu.
A samotnik nie toleruje drugiego samotnika.
Toteż poczekałem na odpowiedni moment, gdy była najbliżej mnie. Była niezwykle czujna, skoro nie wywąchała mnie z takiej odległości. Zauważyła mnie dopiero wtedy, kiedy rzucił się na nią ogromny, czarny taran z futra. Przygniotłem ją do ziemi, ta w zamian ugryzła mnie w łapę. Nie byłem jej zbytnio dłużny, strzeliłem ją w pysk. Zacząłem się tarzać z nią po ziemi, starając się być na górze.
- STÓJ – ryknęła nagle
Wybrałem odpowiedni moment i usiadłem na niej, przyciskając jej łapy do ziemi, uważając żeby ich nie połamać
- Nie zbliżaj się do MOJEGO terenu – wyszeptałem jej do ucha
- Co ci odbiło? Atakujesz mnie na moim terenie!
- To jest MÓJ teren. Słabsi muszą przegrać
<Inka? Masz z buta wjeżdżam>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz