- Saran, gamma – przedstawiłem się.
Popatrzyła się na mnie ze zdziwieniem.
- To w Klanie Ziemi są gammy? Nikt mi o nich nie mówił…
- Jestem z Klanu Wody. Tu – jak sama stwierdziłaś – nie ma gamm.
- A co tu robisz? Jak tu trafiłeś?
- Chodzę. Nie jesteśmy w stanie wojny, więc mogę tu być. A wodę przepłynąłem, z moim żywiołem nie trwa to zbyt długo.
Dalej łypała na mnie spod oka. Chyba nie wiedziała, czy mi zaufać. Ta ostrożność właśnie jest dobra, nie można ufać każdemu. Nie wyglądała na młodą, głupiutką waderkę. Raczej na kogoś, kto wiele widział i wiele przeżył.
- Dobra, nie musisz mi jakoś szczególnie ufać. Ale zaraz będzie lało i wypadałoby się gdzieś schronić
- Skąd wiesz?
- Bo chmury na to wskazują – jak na potwierdzenie moich słów na ziemię spadło parę kropel
- Ale z cukru nie jestem, mogę tu zostać
- Twoja sprawa. Tyle, że to będzie prawdziwa ulewa, oberwanie chmury, nie byle co. I prawdopodobnie do tego będzie burza
- Nie boję się burzy – spojrzała na mnie wyniośle
- Nie musisz się bać. Ale na twoim miejscu poszukałbym schronienia. Chyba, że chcesz się poważnie zaziębić i przemoczyć
- Nie jesteś moją niańką
- Nie jestem. Tylko ci dobrze radzę. A teraz żegnam. Powodzenia w szukaniu legowiska, jeśli zmienisz zdanie. Nie wydaję mi się, żebyś zbyt dobrze znała te tereny.
- CO?
- Stoisz w miejscu uważanym za przeklęte. Wieki temu siadł tu wielki i potężny demon. Krążą pogłoski, że ta ziemia wchłonęła część jego mocy i bycie tu przynosi nieszczęście – powiedziałem, odchodząc w stronę najbliższego legowiska
- Stój – usłyszałem
<Corse?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz