Biegłam przed siebie.
Nie opatrzyłam w przeszłość.
Miałam dosyć.
Czekałam na nich od dwóch lat !
Zostawili mnie !
Zalewałam się łzami,nie starałam się ich ukryć.
Padłam na kamień, raniąc łapę o ostry kant.
- Jak oni mogli !
Schowałam głowę między łapy.
Nagle jakiś basior podszedł cichym krokiem.
Popatrzyłam na niego jednym okiem, i starałam się ukryć łzy.
- Co się patrzysz ? - odparłam szorstko.
Basior przyjrzał mi się uważnie.
- Po to mam oczy - odparł obojętnie.
- Świetnie - schowałam głowę po raz kolejny.
On podszedł bliżej.
- Co to jakieś widowisko czy co ? - zapytałam z goryczą.
- Nie, wcale. - odparł ze śmiechem w głosie.
Posłałam mu spojrzenie pełne gniewu.
- Chcesz dołączyć do watahy ? - zapytał siadając.
Moje oczy nabrały wyrazu radości.
Nie chciałam tego pokazać.
- Może.
Nie spuszczał ze mnie wzroku.
- Dobra, dołączę - uległam.
- Oprowadzić cię ?
I co powiedzieć ?
Tak czy nie ?
- No jak ci się chce - odwróciłam wzrok i wstałam, na moim pysku znajdowały się ślady po rzece łez.
- Idziesz ? - zapytałam obojętnie.
- Jak nie to nie, mi to obojętnie - sucho dodałam.
Jakiś basior ?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz