Wszedłem do pomieszczenia, w którym Solitaire wracała od zdrowia. Postanowiłem przemilczeć jej nieudolną próbę chodzenia o własnych siłach. To moja wina, że teraz miała z tym problem. Patrzyła się na mnie ostrzegawczo. Nie przywykłem przepraszać, a jestem pewny, że ona mi tego nie ułatwi. Usiadłem koło jej łóżka. Westchnąłem i zmusiłem się do spojrzenia w niebieskie oczy wadery.
-Byłem zły, że zignorowałaś mój pomysł. Chciałem utrzeć nosa Twojej bezczelności- zacząłem mówić, a wilczyca patrzyła się na mnie nieufnie –Dlatego, gdy Ty byłaś skupiona na znalezieniu ofiary, ja nie wywiązywałem się ze swojej roli. „Zamknąłem” nos na wszelkie zapachy. Potrafię wytrzymać bez tlenu, więc dla mnie nie był to żaden problem. Gdybym wypatrywał zagrożenia bądź zwierzyny, tak jak powinienem był to robić, wcześniej wyczułbym tego zmutowanego niedźwiedzia. To moja wina, że zostałaś ranna. Przepraszam.
Mimo że bardzo się starałem, nie potrafiłem wpatrywać się w jej oczy, które z każdym kolejnym wypowiedzianym przeze mnie słowem napełniały się coraz większą furią.
-ŻE CO?!- krótki wrzask wwiercił mi się w mózg -NOGI Z DUPY CI POWYRYWAM!!!
Odsunąłem się od jej łóżka, aby nie mogła mnie dosięgnąć. Spodziewałem się, że będzie zła, ale jej wściekłość trochę mnie zaskoczyła. Nie została kaleką, szybko wróci do zdrowia. Najmocniej na całym zdarzeniu ucierpiała jej duma.
-Szamanka twierdzi, że już za kilka dni będziesz mogła chodzić, a za tydzień będziesz w pełni zdrowa- patrzyłem się na nią, starając się mową ciała okazać jak największą skruchę.
-Ty… Ty…- jeszcze nigdy nie słyszałem aby ktoś zwracał się do mnie z takim jadem. No, może ojciec.
-Mogę ci w czymś pomóc?
-Zejdź mi z oczu- niemalże wysyczała te słowa.
-Przepraszam- powiedziałem i wyszedłem, zanim Solitaire zdążyłaby wyrzucić z siebie obelgi pod moim adresem.
Już na początku nienajlepiej się z nią dogadywałem, lecz teraz… Nienawiść, to chyba odpowiednie określenie uczucia, jakim mnie darzy. Nienawiść i pogarda. Wykazałem się szczenięcą głupotą i totalną ignorancją. Zlekceważyłem zagrożenie, to prawda. Lecz czy zasłużyłem aż na tak negatywną ocenę? Nie potrafiłem zdecydować obiektywnie. Zastanawiałem się, czy Solitaire pociągnie mnie do większej odpowiedzialności. Z Klanu raczej mnie nie wyrzucą, ale dostanę ostrzeżenie. No i na pewno razem już nie zapolujemy.
<Reszta należy do Ciebie>