Spojrzałam na basiora. Pierwsze zlecenie, to może być ciekawe...
- Zrozumiałam - ukłoniłam się i ruszyłam za basiorem. Ten spojrzał na mnie kątem oka.
- Potrzebujesz czegoś?
- Nie. - odpowiedziałam krótko. Zrozumiałam, że nie ma ochoty na rozmowę, więc zmieniłam się w wodę i poszłam pozwiedzać tereny. Tereny były... No cudne. Nie można było, nie poczuć pozytywnej energii z tego miejsca. Dodatkowo, mamy całą wyspę dla siebie. Podeszłam na granice wyspy i weszłam do wody. Póki mogłam, zanurkowałam i spojrzałam na piękno toni oceanu. Uśmiechnęłam się na ten widok i zamknęłam oczy, siadając na dnie.
- Wciąż uważasz, że mnie schowasz, Crass? - otworzyłam oczy, a prze de mną stałam ja. Cała we krwi, psychicznym uśmiechem... Cofnęłam się.
- N-Nie... Jesteś wytworem mojej wyobraźni! Ty... Ty nie istniejesz!
- Tak sądzisz? - wadera się zaśmiała i zmieniła się w potwora... W monstrum, widzące tylko śmierć. Skoczyła na mnie, a ja gwałtownie odskoczyłam. Wyskoczyłam z wody i zaczęłam dyszeć, przerażona. Zaczął mi się mieszać obraz. Co jakiś czas widziałam wszystko na czerwono. Warknęłam, machając głową.
- Spokojnie, spokojnie. Nic się nie dzieję, nic się nie dzieję... - Bałam się wielu rzeczy, aktualnie bałam się zbyt wiele... Że strace kontrolę nad sobą, że kogoś przypadkowo zabiję, że nigdy nie będę mogła żyć normalnie. Te wszystkie rzeczy od urodzenia mnie gnębią. Byłam wychowywana jako maszyna... Do zabijania. Zacisnęłam oczy z których zaczęły lecieć łzy.
- Nie, NIE DAM SIĘ! - nikt nie wie tak naprawdę, że byłam mordercą, że nigdy nie umiałam być dobra... Dopiero wtedy mi pomogli. Kiedy mnie znaleźli. Tam też czułam strach, ale nie wiem czego się bałam. Może bałam się, że oni mnie zabiją? Lub, że ja ich zabiję... Czułam jak wydobywa się ze mnie wściekły ryk, ledwo go tłumiłam w sobie. Walczyłam sama ze sobą. Moja natura, pragnie wolności, ale wiem, że nie mogę jej dać.
- ZABIJ ICH CRASHEN! ZABIJ ICH, A POCZUJESZ SMAK WOLNOŚCI! - usłyszałam w głowie krzyki wadery, które mnie zmuszały do walki. Ugięłam się, próbując o tym nie myśleć. Przypomniała mi się tamta wataha...
- Zostaw mnie... - mój głos lekko zaczął się zniekształcać. Przypomniał mi się moment, gdy Alfa mnie wziął pod swoje skrzydło i przytulił z zaufaniem. Otworzyłam gwałtownie oczy. Widziałam przed sobą tą scenę. Kiedy mój przyszywany ojciec mnie oddawał czułością. Rozluźniłam się, upadając na ziemię. Dyszałam, bałam się... Udało mi się, ale jak znowu będę musiała walczyć i mi się nie uda...? Podniosłam się, idąc w stronę swojej jaskini. Zapadła noc, mój ogon wydłużył się do wielkiej długości. Weszłam do jaskini i położyłam się na nim, zasypiając.
****
Obudziłam się dosyć wcześnie. Siedziałam przed jaskinią Alfy, czekając, aż wyruszymy. Leżałam na swoim ogonie, patrząc w ziemię. Jestem niebezpieczna, czemu chciałam zostać obrońcą Alfy...? Może w głębi duszy chce... NIE! nie ma mowy, nie zrobię tego, nie zabiję go, dopilnuje siebie, by tego nie zrobić. Spojrzałam w górę. Powoli wschodziło słońce. Podniosłam się, a z promieniami słońca, moj ogon wracał do normalnej długości. Dałam głowę do góry, dając się ponieść wiatrowi. Gdy usłyszałam chodzenie, stanęłam normalnie. Rhaegar spojrzał na mnie kątem oka.
- Widzę, że nie próżnujesz...
- Zawsze mam tak, że budzę się wcześnie. Akurat moim zadaniem jest to, by być wcześniej na nogach - odpowiedziałam. Ten zaczął iść. Poszłam za nim. Dzisiaj musiałam przy nim być przy tej obradzie z Klanem Everything. Zrobiłam wodną jakby łódź, by móc szybciej na niej przepłynąć. Ten na mnie spojrzał i wszedł do łodzi. Usiadłam za nim i popłynęliśmy na daną wyspę. Nie mogłam się rozkojarzać, ale mogłam pomyśleć nad tym wszystkim. Moja Natura, chce, bym się poddała jej znowu, żeby mogła siać zniszczenie... Dzięki niej mam doświadczenie bojowe, ale i agresję, której nie umiem kontrolować...
- Wszystko w porządku, Crass? - basior spytał, patrząc na mnie. Spojrzałam na niego.
- Czemu pytasz?
- Wydajesz się niedostępna.
- Nic mi nie jest, Sir - odpowiedziałam, przyspieszając łódź. Zamknęłam oczy, skupiając się tylko na łodzi. Woda nie dawała oporu, więc szybko dotarliśmy na miejsce. Alfę puściłam pierwszą, a ja wyszłam za nim. Wzięłam głęboki wdech. Pora na formalności...
<Rhaegar?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz