Momentalnie, kiedy skoczyły na mnie dwa, dziwnej budowie, stwory, gwałtownie ich odepchnęłam, tworząc wokół siebie wodną otoczkę. Miałam chwilę, by odetchnąć na chociaż moment. W Pewnym momencie odwróciłam gwałtownie głowę w stronę mojego Alfy. Był wielokrotnie atakowany przez te stwory. Przez moją nieuwagę, kolejne stwory na mnie skoczyły. Jeden zrobił mi ranę na karku. Wtedy miałam wrażenie, że stanął czas. Krew spływała po moim karku jak zmętniała woda. Widziałam przed sobą od nowa całą naukę, kiedy byłam młodsza. Kiedy mnie uczyli zabijać bez litości, kiedy mnie torturowali za to, że ja nie torturowałam innych. Kiedy mnie uczyli, jak być maszyną do zabijania...
- Krew... - Szepnęłam, spoglądając na ranę. Zacisnęłam oczy, razem z pyskiem, a stwory na mnie skoczyły, bardziej mnie raniąc. Słyszałam w głowie śmiech tamtej ja... Mojej Natury, mojego stwora.. Nie mogę się poddać, nie mogę jej...
Krew...
Pamiętaj zadanie...
Morderco...
ŚMIERĆ!
Gwałtownie ryknęłam wściekła, oddając się mojemu prawdziwemu obliczu. Podniosłam się, odpychając stwory od siebie swoim ogonem. Po moim karku leciała krew, tak samo jak na plecach i łapach. Straciłam resztki rozumu, towarzyszył mi tylko gniew i żądza krwi. Skoczyłam na dwójkę tych stworów i zabiłam bez litościwie, jednemu wbijając się w kark. Ten pisnął, umierając. Wtedy wszystkie stwory zwróciły wzrok na mnie.
Opanuj się... Nie jesteś potworem... Nie... JESTEŚ MORDERCĄ!
Ryknęłam na nich ostrzegawczo. Moje oczy zmieniły kolor na czarny niczym smoła. Pomiędzy mną leżały martwe truchła tego, co zostało po ich towarzyszach, a na moim pysku leciała ich krew. Stanęłam ostrzegawczo i się najeżyłam, rycząc niczym lew w ich stronę. Uderzyłam łapami o ziemię, a Rhaegar się podniósł. Ukazywałam swoje kły w ich stronę, nie chciałam żadnego oszczędzić, jestem maszyną, ja zabijam, po co w ogóle się cackać?! Nie jestem ich mamusią! HAHAHA!
Stwory gwałtownie pobiegły w moją stronę, tak samo jak ja pobiegłam na nich. Gdy na mnie skoczyli, jednego, który leciał centralnie na mnie, ugryzłam w kark i się z nim obróciłam, skręcając mu kark i powalając na ziemię, a tamtych odepchnęłam swoim długim ogonem. Wyrwałam z monstrum jego mięśnie i skórę, wyrzucając na bok. Gdy poczułam jak kolejni na mnie skaczą, powaliłam dwóch na ziemię, a paru objęłam ogonem, by się wgryzali w moje futro. Wbiłam swoje pazury w krtań, by umarli. Nie cackam się, krew jest genialna, po co w ogóle żyją inne stworzenia?! Czemu ich tak nie wybić?! Zachowuję jak maszyna do zabijania, lata wszędzie krew, tryska na lewo i prawo, a ja mam z tego ubaw! Co z tego, że to wygląda strasznie?! Rzuciłam kolejnymi o drzewa, nie okazując żadnemu litości. Wnet poczułam, jak ktoś mi się wgryza w kark. Warknęłam, patrząc na kolejnego idiotę, który odwarzył mi się zadać cios. Zmieniłam się w wodę i podskoczyłam wysoko do góry, uderzając go o ziemię, a potem złamałam mu katk, rozszarpując jego ciało. Spojrzałam na pozostałą piątkę. Byli w pozycjach obronnych.
- Śmierdzicie jak tchórze... - warknęłam w ich stronę. Mój głos, melodyjny i miły, zmienił się w chropowaty i przerażający. Zrobiłam za ciemnymi istotami wodną barierę. Ryknęłam w ich stronę i skoczyłam na nich. Pierwszego zabiłam, wbijając pazury w serce, wyrywając je z jego klatki piersiowej, drugiego zagryzłam na śmierć. Pozostała trójka patrzyła na mnie, już przerażonym wzrokiem. Spojrzałam na nich z psychicznym uśmiechem. Po moim pysku leciała krew. Ich krew. Smaczna, słodka krew. Dwóm wyrwałam krtań, a ostatniemu kazałam patrzeć na to, co zrobiłam z jego towarzyszami.
- Widzisz? To się dzieje z tymi, którzy staną mi na drodze... - szepnęłam w jego stronę - zapamiętaj ten widok, bo to ostatni, jaki ujrzysz... - Ugryzłam jego pysk i zgniotłam go, wbijając pazury w jego serce. Woda opadła, a ja byłam cała w ranach i we krwi. Warczałam, a po chwili spojrzałam na mniej poranionego ode mnie basiora. Jak stałam w pozycji gotowej do ataku, rozluźniłam się, prostując się.
WYSTARCZY!
Poczułam jak moja psychika walczy ze mną, by nie zabić jego. Jego krew byłaby taka pyszna, ale... Czemu nie mam niepohamowanej agresji, by go zabić i skosztować jego śmierci? Spojrzałam na niego. Byłam poraniona praktycznie wszędzie, krew leciała mi z pyska, ale nie wiedziałam, czy to była moja, czy tych stworów. Po chwili podeszłam do niego i stanęłam tak samo jak on, kiedy pierwszy raz się widzieliśmy. Jak dumny i pewny siebie Alfa. Krew leciała po moim ciele, a ja mimo to, stałam. Basior patrzył na mnie z zainteresowaniem. Poczułam jak adrenalina spada z mojego ciała. Widziałam za basiorem siebie, gotową do jego zamordowania. Opadłam bez sił na ziemię, tracąc przytomność.
<Rhaegar? Właśnie zobaczyłeś jej prawdziwe oblicze, gratki!>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz