środa, 1 czerwca 2016

od Breeze cd Artiego

Poczułam, jak powoli zaczynam wybudzać się ze snu. Wokół mnie panowała przyjemna cisza, zakłócana tylko kropelkami deszczu uderzającymi o nasz drewniany dach i dwoma oddechami - jedynym wolnym i głębokim, drugim płytszym i nieco mniej wyciszonym.
Było mi aż zanadto wygodnie, jak na drewniane schronienie w środku lasu. Z każdą minutą, z którą coraz bardziej wracałam do rzeczywistości po wypoczynku, rosła we mnie ciekawość, czym było to miękkie i przyjemne coś, które otulało mnie swoim ciepłem zarówno wokół ciała, jak i stanowiło całkiem wygodną poduszkę pod moją głową. Wciąż jednak leżałam z zamkniętymi powiekami, bo miałam okrutną świadomość tego, że gdy tylko wykonam najmniejszy ruch, czar mojego komfortu pryśnie i zostanie zastąpiony tylko tępym bólem. 
Poduszka poruszyła się nieznacznie, a ja dopiero wtedy zorientowałam się, że to łapy mojego towarzysza, który jeszcze wczoraj chciał mi udaremnić ucieczkę, a potem ocalił mnie od wykrwawienia się. Jednak i tak, cokolwiek by nie zrobił - średnio podobało mi się to, że leżałam opatulona jego ciałem, a jego łapy służyły mi za podpórkę pod głowę. Jednak nie mogłam odmówić samcowi tego, że był naprawdę wygodny. 
Chcąc nie chcąc, w końcu otworzyłam oczy i ziewnęłam przeciągle, odnajdując się w przyciemnionej norze. Samiec od razu zareagował na moją pobudkę, odsuwając się nieco od mojego skulonego ciała.
- Dzień dobry - powiedział bezbarwnie, kiedy złapałam jego spojrzenie w półmroku. 
- Na pewno nie dla mnie. 
Moja próba przeciągnięcia się skończyła się tylko bolesnym impulsem, który wzdrygnął całym moim ciałem, a pysk wykrzywił w grymas. Spojrzałam na nieprzytomnego samca leżącego obok, na którego widok mój żołądek zrobił przysłowiowego fikołka. Jego sklejona krwią sierść od razu przywołała nieprzyjemne wspomnienie jego zębów zaciskających się wokół mojej szyi. Tym bardziej widok jego bezbronności i całkowitego zdania na łaskę innych wywołała we mnie złą satysfakcję.
- Co zamierzasz z nim zrobić? - wypowiedziałam to pytanie bardziej w stronę nieprzytomnego wilka, niż samca leżącego kilka łap ode mnie.
- Zaprowadzić go do Darknessa.
Po tej suchej odpowiedzi ponownie zapadła cisza. Ostrożnie oparłam głowę na swoich łapach i przymknęłam oczy, by móc w pełnym komforcie wsłuchiwać się w przyjemny szum deszczu.
-Najlepiej będzie, jak wyruszysz do swojego klanu nim Headless się obudzi.
To nie była sugestia, to był rozkaz. Jedynym powodem, dla którego od razu się nie postawiłam było to, że samiec miał całkowitą rację. Pierwszy raz od naszego spotkania miał to samo zdanie, co ja.
- Też tak sądzę.
Bez żadnych oporów podniosłam się ze swojego położenia, oczywiście zostając przeszyta kolejnymi impulsami bólu, jakże by inaczej. Ruszyłam w stronę szpary, z której biło poranne światło i szum deszczu, omijając jak najbardziej nieprzytomne cielsko Headlessa. Zatrzymałam się przy samym wyjściu. Czułam, że jestem jednak coś winna czarnemu basiorowi. Za chęć pomocy, za cierpliwość do mojego uporu i opatrunek z liścia, który oplatał teraz moją szyję.
- Dzięki.
Wyszłam na świeże powietrze, a deszcz od razu zaczął przyjemnie moczyć w moje futro. Nie pozostało mi nic innego, jak ruszyć na południe. Przynajmniej na ten czas musiałam odłożyć ból na drugi plan.
<Artie?>



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz