Zamyśliłem się, ''obowiązki Alfy'' coś tam niby było, ale od czego mam swoich zastępców? Jak raz nie poukładam ksiąg w swojej jaskini i nie opierdzielę jakiegoś ze swoich Duchów, to chyba nic się nie stanie, prawda? Przewróciłem się na bok, po chwili wstając.
- Obowiązki mogą zaczekać moja droga, idziesz? - zapytałem przekręcając łeb
- Obowiązki mogą zaczekać moja droga, idziesz? - zapytałem przekręcając łeb
- Nie musisz nawet pytać, chodźmy! - powiedziała biegnąć przed siebie, po chwili jednak się zatrzymała - dokąd zmierzamy?
- Zobaczysz - uśmiechnąłem się.
Słońce co prawda prawie już zaszło i mogliśmy się spóźnić, musiałem jednak tam pójść, z czystej ciekawości. Poza tym wędrówka tam była niebezpieczna z wielu powodów. Po pierwsze, był to teren Klanu Ognia, a chyba lepiej, żebym się tam nie pokazywał... a po drugie, zwierzyny było tam tak dużo, że mogła nas stratować. No ale jak to się mówi, bez ryzyka nie ma zabawy. Szybko przeszliśmy z Klanu Ziemi do Klanu Ognia, co chyba średnio przypadło do gustu Yǒnggǎn ale nic nie powiedziała. Droga do wąwozu nie była w całe taka trudna, wręcz przeciwnie, nietypowe, delikatne wzniesienia jak na te tereny, były bardzo proste do przebycia. A widok który rozciągał się tam w dole był przepiękny. Pomarańczowa, sucha od słońca trawa delikatnie drapała w łapy, ale specjalnie nie przeszkadzało mi to, nawet jeśli żyłem w zupełnie przeciwnym środowisku. W wąwozie o dziwo nie było ani śladu zwierzyny, oraz unoszącego się w powietrzu pyłu, co mogło świadczyć tylko o tym, że jakimś cudem zwierzęta się spóźniają. Wolę nie wiedzieć, co było przyczyną zatrzymania tak ogromnego stada. Zbliżyłem się do krawędzi wąwozu, spoglądając w dół.
- Rhaegar, nawet mi nie mów, że zamierzasz tam wskoczyć. To samobójstwo, wiesz o tym...
- Wiem, ale przecież ze mną nic Ci się nie stanie - puściłem jej oczko następnie wskakując do wnętrza wąwozu.
Wylądowałem z lekkim stęknięciem, jednak mogłem zejść nieco niżej, wysoko tam było. Nie musiałem długo czekać na waderę, która wylądowała obok mnie odrzucając swoje falowane włosy do tyłu.
- A co jeśli dzisiaj się nie zjawią? Będziesz czekał całą noc?
Słońce co prawda prawie już zaszło i mogliśmy się spóźnić, musiałem jednak tam pójść, z czystej ciekawości. Poza tym wędrówka tam była niebezpieczna z wielu powodów. Po pierwsze, był to teren Klanu Ognia, a chyba lepiej, żebym się tam nie pokazywał... a po drugie, zwierzyny było tam tak dużo, że mogła nas stratować. No ale jak to się mówi, bez ryzyka nie ma zabawy. Szybko przeszliśmy z Klanu Ziemi do Klanu Ognia, co chyba średnio przypadło do gustu Yǒnggǎn ale nic nie powiedziała. Droga do wąwozu nie była w całe taka trudna, wręcz przeciwnie, nietypowe, delikatne wzniesienia jak na te tereny, były bardzo proste do przebycia. A widok który rozciągał się tam w dole był przepiękny. Pomarańczowa, sucha od słońca trawa delikatnie drapała w łapy, ale specjalnie nie przeszkadzało mi to, nawet jeśli żyłem w zupełnie przeciwnym środowisku. W wąwozie o dziwo nie było ani śladu zwierzyny, oraz unoszącego się w powietrzu pyłu, co mogło świadczyć tylko o tym, że jakimś cudem zwierzęta się spóźniają. Wolę nie wiedzieć, co było przyczyną zatrzymania tak ogromnego stada. Zbliżyłem się do krawędzi wąwozu, spoglądając w dół.
- Rhaegar, nawet mi nie mów, że zamierzasz tam wskoczyć. To samobójstwo, wiesz o tym...
- Wiem, ale przecież ze mną nic Ci się nie stanie - puściłem jej oczko następnie wskakując do wnętrza wąwozu.
Wylądowałem z lekkim stęknięciem, jednak mogłem zejść nieco niżej, wysoko tam było. Nie musiałem długo czekać na waderę, która wylądowała obok mnie odrzucając swoje falowane włosy do tyłu.
- A co jeśli dzisiaj się nie zjawią? Będziesz czekał całą noc?
- Muszą przyjść, to jest wyryte w ich naturze - uśmiechnąłem się siadając, jak mam czekać to nie będę przynajmniej stał.
Wadera usiadła obok mnie i tak przez jakieś dziesięć minut czekaliśmy w kompletnej ciszy. Faktycznie już zaczynałem powątpiewać w to, że którykolwiek ze zwierząt tędy przebiegnie, i to właśnie w tej chwili, ziemia zaczęła drżeć. Szybko zerwaliśmy się na równe łapy, kiedy pierwsze jelenie i sarny wyłoniły się zza rogu, zaczęliśmy powoli biec. Wskoczyliśmy na małą półkę skalną, przepuszczając pierwszą zwierzynę wolno, wyczekując tej osłabionej. Skoczenie teraz, skończyłoby się dla nas śmiercią, dlatego czekaliśmy bacznie obserwując. Po pięciu minutach, kiedy skupisko zaczęło się rozrzedzać, zauważyliśmy nieco wolniej biegnące sarny.
- Teraz! - powiedziałem i skoczyłem w dół lądując parę centymetrów od kopyt biegnącego zwierzęcia.
Wycofałem się w bok, dalej biegnąć. Kątem oka zobaczyłem, że wadera również zeskoczyła, jednak nie widziałem jej w tym całym kłębowisku. Ugryzłem jakiegoś jelenia w zad, jednak zaraz zsunąłem się z niego, unikając poroży jednego ze zwierząt. Cholera gdzie jest Yǒnggǎn... Zacząłem teraz biec pod prąd, co chwile uskakując w bok uciekającej zwierzynie. W tym tłoku ciężko było jednak biec, więc po chwili wpadłem na jakaś drobną sarnę, zwalając ją z nóg. Oboje przeturlaliśmy się w bok, ja jednak pozbierałem się szybciej i skorzystałem z tej okazji, wbijając w kły w odsłoniętą szyję mojej ofiary. Sarna wierzgnęła parę razy smukłymi kończynami, po czym umarła. Zostawiłem ciało, które nie zniknie przecież od tak i wyruszyłem w dalsze poszukiwania wadery.
- Yǒnggǎn! - starałem się przekrzyczeć panujący wokół mnie harmider, jednak mój własny głos ginął w tym tłumie. - Yǒnggǎn! Yǒnggǎn!?
Nie mogłem jej znaleźć, po prostu nie mogłem. Wdrapałem się na skałę, próbując ją zauważyć właśnie stąd. Zobaczyłem tylko tyle, że stado zaczynało się kończyć, jeszcze tylko parę sekund i znikną. Jednak nawet w momencie kiedy w wąwozie zrobiło się już prawie pusto, nie zauważyłem wadery.
- Yǒnggǎn? - teraz już nawet nie krzyczałem, mówiłem cicho zaskoczony tym, że nie zdołałem jej upilnować. - Yǒnggǎn?
Nie wiem kiedy, ale jeśli minęłaby jeszcze minuta, najpewniej zszedłbym na zawał. Wadera mi tylko pomogła przyśpieszyć ten proces, kiedy skoczyła mi na plecy, omal nie krzyknąłem, nie zrobiłem tego tylko dlatego, że byłem tak bardzo zaskoczony. Wilczyca wręcz nie mogła opanować swojego śmiechu, ostatecznie sama się wywróciła z tego śmiechu.
- Głupia... myślałem, że Cię stratowały...
- Mnie? Prędzej powiedziałabym to o Tobie - zaśmiała się - Swoją drogą i ty i ja powaliliśmy zwierza, to jak, jemy?
Podniosłem łeb, faktycznie Yǒnggǎn również udało się coś złapać. Uśmiechnąłem się dopiero teraz odczuwając jak bardzo jestem po tej przygodzie głodny.
(Yǒnggǎn? Tak sorka, że nic nie pisałam tak długo XD)
Wadera usiadła obok mnie i tak przez jakieś dziesięć minut czekaliśmy w kompletnej ciszy. Faktycznie już zaczynałem powątpiewać w to, że którykolwiek ze zwierząt tędy przebiegnie, i to właśnie w tej chwili, ziemia zaczęła drżeć. Szybko zerwaliśmy się na równe łapy, kiedy pierwsze jelenie i sarny wyłoniły się zza rogu, zaczęliśmy powoli biec. Wskoczyliśmy na małą półkę skalną, przepuszczając pierwszą zwierzynę wolno, wyczekując tej osłabionej. Skoczenie teraz, skończyłoby się dla nas śmiercią, dlatego czekaliśmy bacznie obserwując. Po pięciu minutach, kiedy skupisko zaczęło się rozrzedzać, zauważyliśmy nieco wolniej biegnące sarny.
- Teraz! - powiedziałem i skoczyłem w dół lądując parę centymetrów od kopyt biegnącego zwierzęcia.
Wycofałem się w bok, dalej biegnąć. Kątem oka zobaczyłem, że wadera również zeskoczyła, jednak nie widziałem jej w tym całym kłębowisku. Ugryzłem jakiegoś jelenia w zad, jednak zaraz zsunąłem się z niego, unikając poroży jednego ze zwierząt. Cholera gdzie jest Yǒnggǎn... Zacząłem teraz biec pod prąd, co chwile uskakując w bok uciekającej zwierzynie. W tym tłoku ciężko było jednak biec, więc po chwili wpadłem na jakaś drobną sarnę, zwalając ją z nóg. Oboje przeturlaliśmy się w bok, ja jednak pozbierałem się szybciej i skorzystałem z tej okazji, wbijając w kły w odsłoniętą szyję mojej ofiary. Sarna wierzgnęła parę razy smukłymi kończynami, po czym umarła. Zostawiłem ciało, które nie zniknie przecież od tak i wyruszyłem w dalsze poszukiwania wadery.
- Yǒnggǎn! - starałem się przekrzyczeć panujący wokół mnie harmider, jednak mój własny głos ginął w tym tłumie. - Yǒnggǎn! Yǒnggǎn!?
Nie mogłem jej znaleźć, po prostu nie mogłem. Wdrapałem się na skałę, próbując ją zauważyć właśnie stąd. Zobaczyłem tylko tyle, że stado zaczynało się kończyć, jeszcze tylko parę sekund i znikną. Jednak nawet w momencie kiedy w wąwozie zrobiło się już prawie pusto, nie zauważyłem wadery.
- Yǒnggǎn? - teraz już nawet nie krzyczałem, mówiłem cicho zaskoczony tym, że nie zdołałem jej upilnować. - Yǒnggǎn?
Nie wiem kiedy, ale jeśli minęłaby jeszcze minuta, najpewniej zszedłbym na zawał. Wadera mi tylko pomogła przyśpieszyć ten proces, kiedy skoczyła mi na plecy, omal nie krzyknąłem, nie zrobiłem tego tylko dlatego, że byłem tak bardzo zaskoczony. Wilczyca wręcz nie mogła opanować swojego śmiechu, ostatecznie sama się wywróciła z tego śmiechu.
- Głupia... myślałem, że Cię stratowały...
- Mnie? Prędzej powiedziałabym to o Tobie - zaśmiała się - Swoją drogą i ty i ja powaliliśmy zwierza, to jak, jemy?
Podniosłem łeb, faktycznie Yǒnggǎn również udało się coś złapać. Uśmiechnąłem się dopiero teraz odczuwając jak bardzo jestem po tej przygodzie głodny.
(Yǒnggǎn? Tak sorka, że nic nie pisałam tak długo XD)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz