Nasze tereny były coraz częściej szpiegowane przez pewne wilki. Martwiłem się o los członków klanu, o losy szceniaków i mojej córki. Miała zostać przyszłą Alfą. Gdy przechałem się z Zan, aby jej wszystko pokazać nagle coś poruszyło się zza krzewem.
- Wracaj do mamy ... - rozkazałem jej, a ta szybko ruszyła w stronę jaskiń - Wyłaź po dobroci ... - zawarczałem. Wtedy postać zaczeła bieć. Zacząłem ją goniś. Dobiegliśmy na gorę Esmery i zaczęliśmy się szamotać. Dostałem kilak ciosów. Odepchnąłem go na zbocze skarpy. Zaczął wbijać pazury w skałę ... spadł. Spojrzałem w dół. Nagle jego towarzysz skoczył mi na plecy i mocno wbił mi zęby. Zaskąmlałem i upadłem na ziemię.
- Pożałujesz tego ... - zaśmiał się jeden
- To wy pożałujecie ... - zamknąłem oczy. Obudziłem się już w nocy. Wstałem o swoich siłach, a miałem ich teraz strasznie mało. Upadłem na ziemię. Krew nadal lała się z ran. Dałem rade dojść do jaksini.
- Tato! - krzyknęła radoście Zan, ale gdy mnie zobaczyła zaczęła płakać i odbiegła
- Akimitsu! - krzyknęła Serena i podbiegła do mnie. Na zajutrz obudziłem się w szpitalu. Były moje siostry, Serena, Zan i rodzice.
- Co się stało? Co oni Ci zrobili?! - wykrzyknął tata
- Nie wiem ... - wydukałem
July dokończ
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz