Zastanawiałam się ostatnio jak długo... Jak długo będę starała uciec od przeszłości. Nic się już przecież nie zmieni. Moja cała rodzina, przyjaciele... Nieżywą. Faktycznie... Niczym nie zawiniłam... Nie licząc tego, że uciekłam z pola walki. Postanowiłam dzisiaj opowiedzieć wam moją całą historię... Nie pomijając niczego...
Był zwykły, jesienny wieczór. Ja. Mała, słodka, roczna wilczyca bawiłam się właśnie z moimi przyjaciółmi. Czarne niebo nad nami rozjaśnił gwałtowny grzmot.
- Lepiej wracajmy do domu. - powiedziałam nieco wystraszona.
- Co ty Chaos. Boisz się? - zapytał drwiąco Dean. Czarny, duży wilk z pięknymi bursztynowymi oczami.
- Nie! Ja niczego się nie boję. - odpowiedziałam.
- Tsa... Na pewno! Dobra! Jak chcesz. Wracamy...
Właśnie wracaliśmy w trójkę do domu (była jeszcze z nami Rose. Piękna brązowa wilczyca nosząca jak zwykle czerwoną róże wpiętą w swe blond włosy.), kiedy nagle usłyszeliśmy mrożące krew w żyłach wycie. Pędem pobiegliśmy w stronę dziwnego odgłosu. Naszym oczom ukazała się nasza polana. Jednak nie była taka jak zwykle. Po jednej stronie stało stado czarnych wilków wyglądające na naprawdę niebezpiecznie. Natomiast po drugiej stronie stało nasze, znacznie mniejsze stado.
- To NASZE tereny! Odjedźcie stąd po dobroci. - powiedział nasz Alfa.
- Nigdy! Teraz to NASZE tereny. Dajemy wam czas! Odejdźcie stąd, albo poleje się krew.- powiedział olbrzymi czarny wilk i spoglądając na nas obnażył swoje ostre kły.
- Dzieci. Uciekajcie stąd. - to była Drosi. Moja mama. Jaka szkoda, że już jej nie pamiętam...
- Mamo!
- Wszystko będzie dobrze Chaos. Dorośli muszą porozmawiać. - i to powiedziawszy odprowadziła nas kawałek do lasu i kazała nam się ukryć w norze.
- Zaraz wrócę kochanie. Obiecuję.
Ale nie wróciła! Tego wieczoru nie powinnam była dać jej odejść! Czekaliśmy wszyscy w trójkę. Wystraszeni i głodni. Z zewnątrz docierały do nas przeraźliwe odgłosy. Potem wydawało mi się, że słyszę wycie mojej mamy oraz jak upada ona na ziemię. Nie mogłam już dłużej tego znieść! Wyskoczyłam z norki i zaczęłam wyć. To był błąd! Bardzo duży błąd! Wycie ściągnęło tutaj kilka wrogich wilków, które nas otoczyły.
- A to tutaj ukryli szczeniaki! - powiedział ich Alfa, który teraz wyglądał na poważnie rannego choć udawał, że nic nie odczuwa. - Zabić ich!
W mgnieniu oka wilki rzuciły się na nas. Jakiś wilk uderzył mnie łapą. A ja nieświadoma tego co się dzieje poleciałam w krzaki i stoczyłam się z górki. Najprawdopodobniej wpadłam do jakiejś dziury która była ukryta w krzakach. Gdy się ocknęłam zobaczyłam jak poranne słońce świeci tak jak zwykle. Jakby nic się nie stało. Wyszłam ostrożnie z norki i rozejrzałam się dookoła. Moja głowa bardzo mnie bolała. Poszłam w stronę polany zapominając co się wczoraj zdarzyło. Jednak kiedy zobaczyłam wszystkich członków mojego stada od razu przypomniałam sobie o wszystkim.
- Mamo! Rose! Dean! - spojrzałam na ziemię. I zobaczyłam ich wszystkich martwych.
- NIE! NIE! TO NIE MOŻE BYĆ PRAWDA! TO NIEPRAWDA!
Zaczęłam biec przed siebie. Nie wiedząc gdzie biegnę. Chciałam po prostu być jak najdalej od wszystkiego. Uciec stamtąd. Wtedy zmieniłam się raz na zawsze. Z mojego ciała wyrosły szare skrzydła. Moja szara, połyskująca sierść stała się biała. Moje lśniące, zielone oczy straciły swój blask... Stałam się wilkiem Chaosu. Zaczęłam pałać nienawiścią do wszystkiego co się rusza. Przysięgłam sobie jedną rzecz.
- Zemszczę się na nich mamo! Przysięgam!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz