piątek, 27 maja 2016

Od Rhaegara c.d Daenerys

  Spojrzałem na waderę lekko zdziwiony, nowa siedziba na lato? W górach... czy to aby na pewno bezpieczne? Miałem co do tego pewne wątpliwości, jednak dalej są to te same tereny Klanu Wody, więc dlaczego nie? Właściwie to ciekawe skąd taki pomysł. A no faktycznie, wadera powiedziała kiedyś, że pochodzi raczej z zimnych terenów. 
 - Jasne, nie ma problemu, jednak Daenerys... zapamiętaj jedno, góry potrafią być naprawdę zdradliwe i pełne niebezpieczeństw, bardziej niż by Ci się mogło wydawać. Naprawdę, pamiętaj o tym - dotknąłem łapą ramienia wadery, już po chwili się oddalając.
Może nie teraz, jednak w kronikach Klanu było naprawdę wiele przypadków tajemniczych śmierci oraz zaginięć wilków. Wydawać się powinno, że z biegiem czasu góry powinny być lepiej poznane, przecież wilki mieszkają tutaj od wielu pokoleń. A jednak potężne [Chociaż nie równające się z tymi w Klanie Powietrza] góry, wydawały się być coraz bardziej niebezpieczne i nieujarzmione z roku na rok. Tak jakby chciały nam zrobić na złość. Kto wie, jakie dziwne stworzenia miały tam swoje domy, wolę nawet teraz nie rozmyślać na ten temat. Obejrzałem się za siebie - czego zwykle nie robiłem. Jednak wadera już zniknęła. No cóż, każdy tutaj starał się żyć własnym życiem, każdy był zabiegany. Zastanawiam się, kiedy Klan Wody się tak zmienił, a może był taki zawsze? Co ja miałem jeszcze dzisiaj zrobić... Właściwie to chyba nic, dzisiaj był taki jakby leniwy dzień, każdy odpoczywał i zbierał siły za cały przepracowany tydzień. Jednak ja nie mogłem sobie od razu pozwolić na takie wyluzowanie się. Dla świętego spokoju, wolałem raz czy dwa obejść całe tereny żeby mieć tą pewność, że nic dziwnego się nie dzieje.
  Zajęło mi to może z godzinę. Godzinę monotonnego, cichego marszu. Nie było ani żywej duszy, jedynie jakieś sarny i jelenie oraz zające i lisy. No może jeszcze raz napotkałem się na rodzinkę dzików, ale nie było to nic specjalnego. Tak więc kompletnie już znudzony dzisiejszym dniem, udałem się do jaskini. Dzisiaj wyjątkowo nie zabrałem ze sobą kluczy, które były bezpiecznie schowane w małej dziurze w ścianie. Więc kiedy tylko już wszedłem do swojego domu, pierwsze co zrobiłem to je wyciągnąłem. Były idealnie w takim stanie, w jakim je zostawiłem. Nałożyłem je sobie na ogon i usiadłem nad książkami, bo co innego pozostało mi do roboty. Czytałem i czytałem, miałem wrażenie, że upłynęła już wieczność, kiedy zaczęło się robić coś dziwnego. Coś z tyłu zaczęło się mocno świecić, w dodatku klucze na moim ogonie lekko wibrowały. Odwróciłem łeb zaciekawiony, ale kiedy zobaczyłem świecące się klucze prawie krzyknąłem ze zdumienia. Co miałem zrobić? Nie pozostało mi nic innego, jak iść do świątyni, może sama Water mi w czymś pomoże. Nie znałem dokładnego zastosowania tych kluczy, ale dotąd myślałem, że może otwierają jakieś drzwi w podziemiach świątyni, nie wiem. Że na pewno nie będą uwalniały magię. Wybiegłem z jaskini, pędząc jak najszybciej w stronę świątyni. Niestety byłem tak zamyślony, że nawet nie zauważyłem, jak na kogoś wpadłem. Tym kimś była Daenerys. Oboje prześlizgnęliśmy się parę metrów po wilgotnej trawie, z cichym piskiem. Spojrzałem na nią przepraszającym spojrzeniem, co wadera zignorowała wpatrując się w dalszym ciągu, świecące klucze.

(Szonko? Może by tak wprowadzić gfiezdne duchy? 8))

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz