-Przestań już płakać, bo mi serce pęknie – ująłem jej pyszczek w dłonie i spojrzałem jej w oczy
Otarła łzy i uśmiechnęła się blado, chociaż nadal widziałem, że jest smutna. Wstałem i wyciągnąłem łapę do wadery, pomagając jej wstać.
-Chodź, musisz poznać nowych członków Klanu, myślę że z przyjemnością Cię poznają – zaśmiałem się próbując rozweselić waderę
-Może…
-Oj Sakura, nie możesz się już tak smucić, żyj teraz tym, że jesteśmy teraz już razem, wieczorem o tym porozmawiamy, teraz chodź - pocałowałem ją
Wadera zarumieniła się lekko, po czym z troszkę pewniejszym uśmiechem ruszyła ze mną w stronę głównego miejsca w watasze. Nie było tam wprawdzie wiele wilków, ale aktualnie sam Klan nie miał wielu członków, wszyscy którzy nie znali jeszcze Sakury, spojrzeli na nią tajemniczo. Wadera niepewnie spojrzała na zgromadzonych, zaśmiałem się cicho i trąciłem ją nosem.
-Oto się odnalazła, Alfa Klanu Wody, Sakura!
Wilki zaczęły między sobą szeptać, z ciekawością przyglądając się waderze, były zaintrygowane takim faktem, nie ma się im co dziwić. Sam nie wierzyłem do końca, że Sakura jest tutaj ze mną.
(Sakurcia? :3)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz