poniedziałek, 16 marca 2015

Od Serana

Ostatni wrogi wilk padł na ziemię, chwytając się za gardło. Alfa rozejrzał się dookoła rozbieganym wzrokiem, ciężko dysząc, po czym usiadł na ziemi. Reszta postąpiła tak samo. Po chwili martwej ciszy padło jedno pytanie, które zmieniło moje życie.
- Czy ktoś, do cholery, może mi powiedzieć, co tu się działo? – zapytał podirytowanym tonem
Rozejrzałem się. Inne wilki wzruszyły ramionami. Chyba więc tylko ja znam prawdę…
- Ja wiem – powiedziałem
- Wytłumacz mi, bo mnie coś zaraz trafi – rzekł, już nieco spokojniej
- Ayuum właśnie do mnie podchodziła, kiedy oni zaatakowali. To były wil…
- Gdzie ona jest? Gdzie jest Ayuum? Gdzie jest moja partnerka? – przerwał mi, mocno zaniepokojony.
Zaczął nerwowo się rozglądać. Reszta tak samo…
- Tu – usłyszałem jakiś głos w oddali.
Natychmiast do niego ruszyłem, w ślad za alfą. Miałem bardzo złe przeczucia…
Na miejscu zauważyłem leżącą waderę i wtulającego się w nią jej partnera, naszego alfę. Ayuum, zawsze taka energiczna, żywa… Wyglądała, jakby tylko spała. Ale wiedziałem, że się już nigdy nie podniesie. Basior zaczął ją przewracać, aby sprawdzić, czy może jednak żyje… Zbędny trud…
- Opowiedz, jak to było. Wszystko – rzucił, wpatrując się we mnie.
- To były wilki wody. Zaatakowały nagle. Błyskawicznie wymordowały większość wilków, ale na szczęście wy wróciliście… - powiedziałem jednym tchem , starając się powstrzymać przejmujący żal…
Zamyślił się.
- No dobrze… Ale dlaczego oni nie mogli się bronić?
Głośno przełknąłem ślinę. Obawiałem się tego pytania…
- Bo ja ich zalałem… - powiedziałem cicho
Przez chwilę wpatrywał się tępo przed siebie. Jakby do niego nie dotarło.
- Ty…Ty…
Zaczął dyszeć.
- ZDRAJCA! – warknął mi prosto w twarz
Nie wiedziałem, co mam robić… Uciekać nie było jak…
- ZABIERZCIE GO ODE MNIE, BO ZARAZ MU COŚ ZROBIĘ! – ryknął
Dwójka potężnych wilków złapała mnie i odwlokła od rozwścieczonego basiora.
- Słuchaj, my wierzymy, że nie zrobiłeś tego celowo. Ale będziesz miał problemy – powiedział jeden z nich
- Prawdopodobnie zostaniesz wygnany. Zaopiekujemy się twoją rodziną, nie bój się…
Pokiwałem głową. Marna pociecha.
Chwilę później podszedł do nas alfa.
-Pilnujcie go
I tak nie zamierzałem uciekać… Zresztą… Gdzie? Przecież on mnie usmaży, zanim zrobię pięć kroków… Tak doszliśmy do miejsca, gdzie czekała reszta watahy. W tłumie zauważyłem swoich rodziców
- Ze względu na prawo panujące w naszym klanie… - toczył swój monolog alfa
A ja… Patrzyłem… Patrzyłem na lecącego orła… Patrzyłem na zorzę… I na to wszystko, co miałem opuścić… Na moją rodzinę, mającą łzy w oczach. Dlaczego? Dlaczego to tak musiało się skończyć… Przecież nie zrobiłem tego celowo…
-uznaję tego wilka za zdrajcę i skazuję go na dożywotnie wygnanie
Ta sama dwójka basiorów mocno mnie skrępowała i wrzuciła na stojącą tratwę.
- Przykro nam – wyszeptał ten chudszy.
Gdyby wam było przykro moglibyście coś zrobić… Choć w zasadzie co? Nic. Zero. Nul. Zawsze byłem tu obcy. I trochę się cieszyłem. Ale trochę żałowałem, że nie mogł…
Mocne uderzenie w głowę przerwało moje rozmyślanie…
Obudziłem się na jakiejś plaży, nadal skrępowany. To zdecydowanie nie były tereny mojego klanu. Błagam, niech mnie ktoś tu znajdzie… Nie chcę tak młodo umierać…
<Ktoś?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz