piątek, 13 marca 2015

Od Nity do Uru

Zmierzałam niespiesznie do kliniki. Chciałam sprawdzić, za jakimi roślinami powinnam się rozglądać, jakie zioła muszę nazbierać, aby uzupełnić zapasy.Ro poleciała przodem. Gdyby chciała mi dotrzymywać kroku musiałaby co chwilę przystawać. Truchtając powoli rozkoszowałam się rześkim górskim powietrzem. Wśród ciszy, która zawsze zapada tuż przed wschodem słońca, usłyszałam szum skrzydeł. Po chwili obok mnie wylądowała Uru i mój spokojny poranek drastycznie zmienił się na dzień pełen akcji. Zapach siarki, Uru chroniąca nas własnymi skrzydłami przed smoczym atakiem, krótki lot i to poczucie bezradności, gdy obserwowałam jej walkę z gadziną. Gdy tylko życie uleciało z wielkiego pokrytego łuskami cielska szybko zbiegłam z klifu do Uru, leżącej nieprzytomnie na skałach. Jest źle, bardzo źle. Lekko trąciłam ją pyskiem, lecz nieotwierana oczu. Jedna noga wyglądała na złamaną, bok już zaczął puchnąć. Szybko przeanalizowałam sytuację. Nie miałam innego wyjścia, jak ostrożnie wziąć Uru na plecy i zanieść do kliniki. Nie będzie to należało do przyjemnych podróży. Obawiałam się, że jeśli ma złamane żebro, to może się ono przemieścić. Oby żaden odłamek nie uszkodził organów wewnętrznych. Spojrzałam się na truchło smoka. Miałam wrażenie, że jego łuski poszarzały, a on sam skurczył się w sobie. Biedak. Potem tu będę musiała wrócić, ale teraz… Po kilku nieudanych próbach w końcu ulokowałam nieprzytomną Uru na swoim grzbiecie. Starałam się jak najostrożniej biec, ale mimo to kilka razy spadła z mojego grzbietu. Gdybym miała skrzydła, mogłabym sporządzić jakieś nosze i o wiele bezpieczniej zabrać waderę do klinki. Na szczęście ta była już blisko. Rowan, gdy tylko mnie zobaczyła nadleciała do mnie i krzyknęła pytająco, ciekawsko wpatrując się w Uru.
-Naszykuj posłanie- wysapałam –i wodę, i królewskie ziele, i liście żyworodnika, i maść z jagód ostrokrzewonu…
Po godzinie złamana noga była usztywniona, bok obłożony liśćmi aby złagodzić obrzęk, rany odkażone oraz posmarowane maścią przyspieszającą gojenie. Jak na tak poważną potyczkę, Uru wyszła z tego obronną ręką. Żebra na szczęście były tylko pęknięte, a złamanie obeszło się bez przemieszczenia kości. Wszelkie inne rany nie zagrażały zdrowiu mojej pierwszej pacjentki. Żeby tylko się obudziła. Przyłożyłam nos do jej pyska.
-No dalej, jesteś silna, dasz radę, obudź się- mamrotałam cicho.
Ro obserwowała mnie, ale ponieważ widziała, że już nie ma mi jak pomóc, wyleciała na zewnątrz. Nie lubiła zamkniętych przestrzeni.
-C-co..? Gdzie jestem?!- Uru gwałtownie się poderwała.
-Spokojnie, jesteś w klinice, masz złamaną nogę i…- Uru przerwała mi i zaczęła strasznie fałszować, próbując mnie zagłuszyć, ale gdy zrozumiała, że nie może wstać, położyła się z powrotem. Zamilkłam i przyglądałam się jej przez chwilę. Dlaczego tak dziwnie się zachowuje? Oczekiwałam odrobiny wdzięczności za przywleczenie jej tutaj opatrzenie ran.
Korzystając z chwili nieuwagi wepchnęłam jej do gardła mięso nafaszerowane lekami. Wilczyca przez chwilę kaszlała, a kiedy w końcu udało jej się przełknąć spróbowała odwrócić się do mnie plecami.
-Nie radzę. Masz pęknięte żebra.
Usłyszałam jak cicho wzdycha i bierze pięć głośnych, głębokich wdechów.
-Przepraszam, strasznie mi odbija, kiedy jestem chora lub ranna.
-Jeśli ty również regenerujesz się szybciej niż normalne wilki, to sądzę, że w zależności od twoich umiejętności w tym zakresie będziesz znowu sprawna w przeciągu tygodnia, dwóch.
-Tak długo?! Wyjdę stąd w 2 dni- przerwała mi.
-Może wyrzeźbię ci laskę, którą będziesz się podpierać? Daj swojej nodze czas na zregenerowanie.
-Szybko się zagoi, wystarczą mi 5 dni na powrót do pełnej sprawności. No maksymalnie tydzień. W tym czasie będę ćwiczyła śpiewanie.
-Tylko spróbuj! Sama będziesz się czołgać po jedzenie. A teraz, opowiedz mi o smokach- dość gwałtownie zmieniłam temat.
Uru wysłuchała mojej prośby. I mówiła, mówiła, mówiła. O tym, jak w jej poprzednim klanie zabijali smoki na każdą ważniejszą okazję, że te przeklęte bestie czyhają na wilki jak my na sarenki i ogólnie są postrzegane jako szkodniki. Spytana o to, w jaki sposób można spożytkować ich cielska, odparła zdumiona, że nikt się nigdy nad tym nie zastanawiał. Tyle marnotrawstwa. Cóż, będę musiała sama nad tym popracować.


<Uru? Jak tam wytrzymujesz bezczynne siedzenie?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz