Spojrzałam przed siebie lekko zmieszana. Co mogę powiedzieć o sobie? Jeszcze niedawno nie pamiętałam kompletnie nic, a teraz..
- Em… obudziłam się na plaży w moim klanie. Całkiem sama i nic nie wiedziałam. Nic poza moim imieniem. Poznałam mojego.. - zawahałam się na chwilkę - przyjaciela, który pomógł mi tu przetrwać i większej mierze dzięki niemu odzyskałam pamięć. A tak poza tym to nie mam więcej do opowiedzenia - powiedziałam cicho odwracając głowę
Nie lubiłam takich tematów. Westchnęłam spoglądając na wilka kątem oka. Z pyska wystawała mu para ostrych kłów, które ciekawie kontrastowały z czerwonymi oczami. Przypominał mi mojego przyjaciela. Uśmiechnęłam się pod nosem. Maron zauważył to i także się uśmiechnął. Jednak nadal ciekawiło mnie jedno.
- Po co za mną pobiegłeś? - zapytałam trochę spokojniej
- Chciałem Cię poznać - odparł po chwili namysłu
Przytaknęłam. Nie specjalnie było o czym rozmawiać. Basior zaczął wypytywać mnie o jakieś nieistotne rzeczy, a gdy w końcu zrozumiał, że mnie to krępuje zamilkł. Szliśmy wsłuchując się w szum drzew. Było tutaj tak przyjemnie ciepło. Podniosłam lekko głowę czując powiew wiatru na moim futrze. Nagle poczułam na sobie wzrok Marona. Wzdrygnęłam się opuszczając głowę. Chyba mi się przyglądał. Odsunęłam się trochę, gdy poczułam jak ziemia pode mną się ugina. To było strasznie dziwne uczucie, nie wiedziałam czy to coś dzieje się ze mną czy otoczeniem. Wtem zapadłam się pod ziemię. Myślałam, że zemdlałam dopóki nie usłyszałam jego głosu. Wołał mnie z góry. Oparłam się łapami o ścianę spoglądając w górę. Kręcił się wokół wnęki.
- Kilan! - zawołał nachylając się przy tym zsuwając trochę ziemi
Pisach wleciał mi do oczu, a ja odskoczyłam nerwowo je przecierając.
- Jestem tu - powiedziałam na tyle głośno ile umiałam
- Nic Ci nie jest? - zapytał schylając się jeszcze bardziej
- Nie, ale.. - chciałam coś powiedzieć, lecz mi przerwano
Wilk zsunął się do dziury razem z masą ziemi. Cudem mnie to nie zmiażdżyło. Wyszłam spod gruzów spoglądając na niego. Wyglądał dosyć dobrze, więc wychodzi na to, że tylko ja oberwałam. Poza lekkimi ranami nic mi nie było. Westchnęłam, a on zeskoczył do mnie.
- Teraz już tak, ale to nic - wymusiłam uśmiech przyglądając się mu - A tobie?
- Na szczęście nic - odparł rozglądają się - gdzie my jesteśmy?
- Nie wiem, ale to chyba jakiś korytarz - wskazałam na dalszą część pomieszczenia
Przytaknął i bez namysłu ruszyliśmy dalej. Nie było innej drogi niż ta. Szliśmy bardzo długo, a korytarz jakby się wyciągał. Liczne zakręty i skrzyżowania. Błądziliśmy jak w labiryncie. Czułam się coraz gorzej. Brak świeżego powietrza i ta dobijająca wilgoć w podziemiach wykańczała mnie. Wreszcie nie wytrzymałam.
- Ja tak nie mogę - wydyszałam i położyłam się na ziemi
Basior zatrzymał się i usiadł obok mnie.
- Chodź, już niedaleko - spróbował mnie pocieszyć
- Mówisz tak od kilku godzin. Ja po prostu nie daję rady - wyszeptałam przymykając oczy
Potrzebuję odpoczynku. Leżałam tak chwilę, gdy poczułam jak coś razi mnie po oczach. Światło. Z końca korytarza pokazało się światło. Maron wstał energicznie biegnąc w tamtym kierunku. Wołał mnie, lecz nie miałam już ani odrobiny siły. Po chwili wrócił do mnie.
- Kilan wstań, możemy wyjść - powiedział lekko szturchając mnie pyskiem
Nie odpowiedziałam. Otworzyłam oczy przepełnione zmęczeniem i spoglądnęłam na niego. Nasze spojrzenia się spotkały. Chyba zrozumiał, że nigdzie nie idę. Zaczął kręcić się z lewej do prawej, gdy nagle poczułam jak mnie chwyta. Wciągnął mnie sobie na plecy i ruszył do przodu. Resztkami sił złapałam się jego długiej sierści by przypadkiem nie spaść. Z każdą sekundą wracały mi siły. Świeże powietrze. Otworzyłam oczy szeroko tak żeby zobaczyć co jest przed nami. Po krótkiej chwili znaleźliśmy się na plaży. Morska bryza i promienie zachodzącego słońca obudziły mnie. Zeskoczyłam z wilka i uśmiechnęłam się ciepło. Teraz już mniej się go bałam. Pomógł mi. Maron odwzajemnił gest, po czym zaczął coś opowiadać. Usiedliśmy oglądając zachód, a musze powiedzieć, że bardzo miło się go słuchało. Nagle wilk zamilkł.
- Chodźmy na północ - powiedział głuchym głosem, po czym wstał i ruszył na przód
Zdziwiłam się, ale grzecznie poszłam za nim. Kierował się w najgłębszą puszczę mojego klanu, ale ni byłam w stanie go zatrzymać. Zachowywał się jak zahipnotyzowany.
(Maron? Weź napisz co tam chciałaś)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz