piątek, 27 marca 2015

Od Tempsenta cd historii Izaline

-Ouu... Chętnie bym poleciał, ale jest jeden tyci, maluteńki problemik.
-No mów!- krzyknęła wadera, śmiejąc się.
-No bo ja... ja nie mam skrzydeł.
Zapadła krótka cisza. Patrzyliśmy sobie w oczy. Myślałem że spalę się ze wstydu. Zacząłem się nerwowo śmaić. O dziwo po chwili obydwoje tarzaliśmy się ze śmiechu. Brzuchy bolały nas niesamowicie. No dobra, gdy skończyliśmy musieliśmy coś wymyśleć. Przecież taka waderka nie uniesie takie rozbudowane basiorsko jakim jestem ja. Hm...
-Dobra, Tempso. Ja odpuszczę sobię lot i przejdziemy się, ok?
-Uwierz mi bardzo to odpowiada, he..he.....
Szliśmy tak śmiejąc się, czasem wzruszając. Opowiadaliśmy o swoim życiu, o sobie. Wreszcie! Doszliśmy do polany.
-Rzeczywiście. Śmieszne te jelenie. Mają takie przygłupawe mordki.
-Mówiłam! Hahah, teraz idziemy polować.- krzyknęła Izaline i pobiegła od tyłu do najbliższego jelenia. Wskoczyła na niego, wbiła pazury w szyję i zaczeła szarpać ostro i energicznie. Przeraziłem się. Miałem inne metody polowania, no ale.. Nic. Idę zapolować. Bałem się, to moje pierwse polowanie w nowym klanie. A co jeśli upokorzę się przed tak cudowną waderą?
Zacząłem biec w strone jelenia. Moja głowa prostopadle padała do żeber zwierzęcia. Przyspieszyłem i zepchnąłem go na skały. Zwierze pocierpiało, wykrwawiło się aż zdechło. Izaline zaczęła jeść swojego od razu. Ja zjadłem tylko trochę, resztę zaniosłem do jaskini. Odprowadziłem Izaline i poszedłem zjeść swoje obiado-śniadanie bez towarzyszki. Potem poszedłem się zdrzemnąć. Myślałem o panience, myślałem. o naszych relacjach, aż w końcu zasnąłem.

(Izaline?) .

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz