Odetchnąłem z ulgą, gdy tunel wreszcie się skończył. Kilan na szczęście poczuła się lepiej na świeżym powietrzu, przestraszyła mnie swoim zasłabnięciem w podziemnym korytarzu. Nie chciałem do tego wracać i ona chyba też nie. Raźno zeszła z mojego grzbietu i uśmiechnęła się do mnie. Poczułem miłe ciepło w sercu. Może jednak polubi mnie po tym, jak na nią wpadłem a potem niemalże przygwoździłem gruzem?
Siedząc na plaży spokojnie rozmawialiśmy. Choć bliżej prawdy byłoby stwierdzenie, że to ja mówiłem, a ona słuchała ze skupieniem. Za pomocą słów starałem się jak najdokładniej namalować przed nią obraz terenów mojej starej watahy, skrzętnie pomijając wszelkie niesnaski rodzinne. Opowiadałem o moich przygodach, czasem strasznych, czasem zabawnych. Panował niemalże sielankowy na strój, a mnie żal się robiło na myśl o powrocie do klanu ognia. Nagle czas jakby się zatrzymał, mój umysł spowiła mgła.
-Śliczna wadera, prawda? Dobrze, że Iskra nie jest zazdrośnicą- moje serce rozpadło się na miliony kawałków na wspomnienie o mojej miłości. Iskra. Moja ukochana, najdroższa, jedyna. Jak mogłem tak daleko odsunąć ją od serca? Przestać opłakiwać jej brak przy moim boku?
-Chcesz ją odzyskać?- mamił mnie Głos –Pomogę ci odzyskać nie tylko twoją dziewczynę, ale również władzę w klanie. Dzięki mnie zyskasz moc i odbierzesz to, co ci się należy.
Przed oczami przewijał mi się sylwetka Iskry, mojego brata, ojca i matki. Miałem wrażenie, jakby wszystkie te emocje, które we mnie wzbudzali, od skrajnej nienawiści, po czystą miłość, wybuchły we mnie w jednej chwili.
-Tylko przyjdź do mnie, nic cię to nie będzie kosztowało. Mieszkam na północnych terenach tego klanu, znajdziesz drogę. Chodź.
Nie bardzo panując nad sobą, kierowany żalem i gniewem, podniosłem się. Czas jakby znowu zaczął płynąć. Ledwie rejestrując, że Kilan wciąż jest tu ze mną, wyznaczyłem nowy cel wędrówki. Północ.
Głos prowadził mnie przez las, mroczną gęstwinę, która z każdym krokiem zamykała się przed nami. Byłem jak zahipnotyzowany. Ledwie rejestrowałem otaczającą mnie rzeczywistość. Byłem również głuchy na pytania Kilan. Musiałem iść. Znaleźć źródło głosu. Znaleźć…
-Eri, mam na imię Eri- usłyszałem szept w mojej głowie.
Nie byłem w stanie powiedzieć, ile wędrowaliśmy, kiedy stanęliśmy naprzeciw wejścia do tunelu, niemal identycznego, z jakiego wyszliśmy.
-Odsuń głaz, który przykrywa wejście- instruował mnie Głos.
Z trudem, ciężko sapiąc, wykonałem polecenie. Wykonawszy polecenie stanąłem naprzeciw ciemności.
-Maron?- usłyszałem zaniepokojony głos Kilan. Całkiem zapomniałem o jej obecności. Wadera cofnęła się ode mnie, a w jej oczach na nowo zagościła obawa. Co ja robię? Podążam za głupim omamem? A co uskrzydloną wilczycą? Mam ją tu zostawić? Zaczęło mi się nieco przejaśniać w umyśle.
-Zostaw ją, nie jej, a mnie teraz potrzebujesz!- Eri parsknęła gniewnie i podsunęła mi przed oczy obraz mnie i Iskry.
-Wybacz- szepnąłem cicho, nie patrząc Kilan w oczy i zagłębiłem się w czeluście mroku.
~
Tym razem tunel nie był pojedynczym korytarzem, lecz istnym labiryntem. Eri mówiła mi, jak mam iść, w prawo, w lewo, prosto, środkową odnogą. Co rusz się potykałem, będąc ślepym w całkowitych ciemnościach. Wędrówka zdawała się ciągnąć w nieskończoność. Powietrze było stęchłe i duszne. Cieszyłem się, że potrafię obyć się bez tlenu, w mrocznym tunelu nie było go za wiele.
-To tutaj- usłyszałem Głos.
Rzeczywiście, na końcu korytarza widać było czerwoną poświatę. Gdy wszedłem do sali, ujrzałem źródło blasku.
Pomieszczenie było nieduże. Zbudowane z tych samych kamieni, z których zbudowany był korytarz. Niemalże puste, poza małym piedestale i ułożonym na nim wisiorze. Na cienkim łańcuszku, wykonanym z nieznanego mi czarnego metalu zawieszony był kamień, mieniący się szkarłatem. Zafascynowany przyglądałem się, jak przygasa i rozjarza się na przemian.
-Załóż wisior- usłyszałem, jak Eri nieudolnie próbuje zamaskować ekscytację.
Mój rozsądek wrzeszczał do mnie, abym tego nie robił, lecz Ona całkowicie zapanowała nad moim umysłem i ciałem. Wbrew sobie, wsunąłem naszyjnik na szyję. Metal owijał się wokół mojej szyi niczym wąż, aż zacisnął się pozwalając mi swobodnie oddychać, lecz uniemożliwiając zdjęcie go.
-Ooo tak. Nareszcie- Głos donośniej niż wcześniej rozbrzmiał w mojej głowie- Zanim o cokolwiek zapytasz, wyjdźmy stąd, jestem zmęczona.
Ja również byłem półprzytomny. Na chwiejnych nogach wyruszyłem w drogę powrotną. Głos prowadził mnie, lecz z każdą chwilą stawał się coraz bardziej wątły, aż wreszcie zamilkł. Padłem półprzytomny na podłogę i resztką sił krzyknąłem
-Kiiilaaaan!!!
<Przełamiesz się i uratujesz Marona z opresji?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz