piątek, 27 marca 2015

Od Rachel - Obiecaj mi

Promienie słońca padały przez liście drzew. W pobliżu pluskał strumyk, las wypełniał się świergotem ptaków. Wadera przemykająca się między liśćmi paproci, pasowała do tego spokojnego krajobrazu. Już od świtu przeczesywała tereny trzech sąsiadujących ze sobą klanów, starając się je zapamiętać. Klanu Ognia, Klanu Ziemi i Klanu Everything. Omijała dyskretnie Strażników i szła dalej.  Niecały kilometr drogi z miejsca w którym się znalazła, widać było wzgórza i skalne wzniesienia. Skręciła w wąską ścieżkę. W odróżnieniu od innych, ta nie była wydeptana i piaszczysta, i wydeptana, lecz pokryta miękkim mchem. Dawno przez wszystkich zapomniana. Dotarła po kilku metrach do swojego ulubionego miejsca. Weszła na polankę  otoczoną sosnami i usiadła na wpół ukryta w wysokich paprociach. Odetchnęła głęboko, lekko się uśmiechając. Coś zaszeleściło obok, uniosła czujnie głowę i nadstawiła uszu. Wśród liści, skulony siedział młody zając. Uniosła się na tylnych łapach i zaatakowała przednimi w odpowiednim momencie. Udało jej się. Nie potrzebowała wiele, takie śniadanie było w sam raz. Położyła się pod pniem dużego drzewa, naprzeciwko jeziora oraz dwu i pół metrowego mola. Skupiła się na otoczeniu. Świerzy aromat lata - zapach kwiatów i słońca. Kuszący, pełen możliwości. Naszła ją ochota, aby rozłożyć się na łące i odpoczywać wśród trawy, motyli i pszczół. Nie chciała marnować szansy dalej jej przez Alfę. Miała do niego duży szacunek, żywiła nadzieję, że tu odbuduje swoje zrujnowane życie. Może rany na jej sercu się nie zabliźnią - a przynajmniej nie tak szybko - ale to nie może jej przeszkodzić w miarę  normalnym funkcjonowaniu. Po jakimś czasie przestanie boleć i stanie się silniejsza. Nikt nie powiedział, że dobre decyzje nie będą cię ranić. Tutaj ma czysta kartę i może pokazać w pełni na co ją stać. Zamierza robić to co powinna, ale nie będzie już ślepego oddania. Ciszę przerwał łopot skrzydeł. Na pewno nie ptaka, nie do końca. Było to biało-siwe stworzenie o budowie i wyglądzie małego smoka, jednak wzdłuż kręgosłupa i na końcówce długiego ogona miało pióra. Wylądowało, na obrośniętym mchem pniu. Pazurki zaryły po korze. Odłamane płatki drewna i mchu spadły na karmelowe futerko. Biała strzepnęła je ogonem.
- Rach, muszę z tobą porozmawiać.
 Znała ten głos. Lubiła go. Wilczyca przestała wpatrywać się w wodę, tak bliską, a jednocześnie tak daleką. Jej hipnotyzujące spojrzenie, padło na przyjaciółkę. Jedyną jaką miała.
- Hm? - zapytała trochę nieprzytomnie.
Sheba złapała ją malutką łapką za brodę i przytrzymała, odwracając w swoją stronę, aby patrzyła w jej srebrzyste tęczówki. Odważnie i spokojnie patrzyła na nią. Mimo wrażenia, jakby S. oglądała ją od środka, oceniając straty poranionej duszy.
- Posłuchaj, nie wiem co chcesz osiągnąć, ale wierzę w ciebie. Błędy są bez znaczenia, ważniejsze co robisz kiedy je popełniasz. Ważniejszy jest cel. To co chcesz osiągnąć. Nie ważne ile razy się potkniesz. Zawsze będę cię wspierać. Wiem, że stawiasz dobro innych ponad własne, ale... czy nadal chcesz o to walczyć?
Spojrzała na nią z lekkim oburzeniem po tych kilku ostatnich słowach.
- Zawsze - powiedziała z pewnością.
Nikły uśmiech zabłądził na śnieżnym pyszczku.
- A obiecasz mi, że się nie poddasz.
Wstał i wyprostowała się z dumą.
- Obiecuję. Nigdy się nie poddam. - przysięgła z determinacją. - Słowo Broken Arrow.
Uśmiechnęła się szeroko. Dosyć tego.
- A do diabła z tym. Idziemy na gofry? Albo pizzę? Cokolwiek? Mam chęć trochę zaszaleć i oderwać się od rzeczywistości.
Sheba zachichotała. Wskoczyła na jej barki, łepek położyła pomiędzy uszami towarzyszki, a łapki zaczepiły się o sierść dla równowagi.
- Popieram ten szalony plan.
Lekki dźwięczny śmiech odbił się od drzew.




Brak komentarzy:

Prześlij komentarz