sobota, 7 marca 2015

Od Marona cd historii Darkness'a

Darkness nie był taki zły na jakiego wyglądał. Udowodnił to odpowiadając na moje pytania, burkliwie, ale jednak, oraz przyrządzając mięso, choć mogłem zrobić to sam, rzecz jasna. Dobrze, że o tym nie wiedział, raczej nie byłby zachwycony, że mnie wyręczył.
Nie miałem ochoty wracać do siebie. Zamierzałem wykorzystać go, aby zaspokoić swoją ciekawość.
-Jaką rolę pełnisz w Klanie Ognia?- spytałem basiora bacznie mu się przyglądając. Nie wyglądał na zachwyconego. Wręcz przeciwnie. Wydawał się poirytowany tym, że mam czelność przesiadywać w jego jaskini, mimo że wyraźnie widać było, że sobie tego nie życzy. Ale odpowiedział.
-Szpiega. Jak mnie wkurzysz to znajdę wilki co się tobą zajmą- odpowiedział złowrogo się uśmiechając. Mimo że wiedziałem, iż mówi śmiertelnie poważnie, nie zrobiło to na mnie wrażenia. Zasłania się innymi, phi, grozić każdy potrafi.
-Szkoda, że nie bierzesz udziału w polowaniach. Wiesz które wilki dbają aby spiżarnia nigdy nie była pusta?- Zapytałem swobodnie, nadal się w niego wpatrując.
-Ten kto znajdzie jakieś większe stado uzupełnia zapasy. Dosyć często to jestem ja.
-Nie organizujecie polowań? Polujecie bez wcześniejszych przygotowań, nie dzieląc się rolami tropiącego, goniącego czy powalającego?- Pokręciłem głową z niedowierzaniem.
-W sumie reszta organizuje, ale marnie im wychodzi- powiedział obojętnie, wyraźnie dając mi do zrozumienia, że chce się mnie już pozbyć.
-Ostatnie pytanie i daję ci spokój. W jaki sposób Kaoru doszedł do władzy?
-Przyszedł tutaj kiedy poprzednia alfa odchodziła.
-I tak po prostu daliście mu to stanowisko? Obcemu wilkowi?- nie potrafiłem tego pojąć.
-Skoro wybrał go alfa, to co nam do tego. A w sumie to nie wiem, czy reszta to pamięta. Jestem tutaj najdłużej.
Podniosłem się. Uzyskałem odpowiedzi na co bardziej nurtujące mnie pytania. Wyjdę sam, zanim on mnie wywali. Już i tak nadszarpnąłem jego gościnność.
-Dzięki, że mnie oprowadziłeś, nakarmiłeś i zaspokoiłeś ciekawość. Do jutra- pożegnałem się i wyszedłem nie czekając na odpowiedź.
Wystarczyło kilka kroków, bym znalazł się w swojej jaskini. Była idealna. Nie za duża, nie za mała. Ciemna i przytulna. Umościłem sobie legowisko i wygodnie ułożyłem się do snu, lecz ten długo nie nadchodził. Wykorzystałem ten czas, na planowanie jutrzejszego dnia, oraz układaniu dalszej listy pytań do Darknessa. Skoro, jak sam twierdzi, jest tu najdłużej, on najlepiej będzie potrafił odpowiedzieć na moje pytania. Ale wcześniej porozmawiam z resztą wilków. Ziewnąłem. Moje powieki robiły się coraz cięższe i w kilka chwil zasnąłem.

(Nikt nie odpisuje.)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz