Gdy basior wyszedł, upewniłam się czy na pewno jestem sama i dopiero rozłożyłam się w wygodniejszej pozycji. Musiałam pokazać, że nie jestem wrogo nastawiona, mimo,że byłam przez większość życia stanowcza. Nie przywykłam do tego, aby być uległa, raczej posłuszna najwyżej postawionym rangą wilkom, ale nie jestem u siebie. To dla mnie nowe doświadczenie, nie wiem czego się spodziewać po innych. Jednak jak trzeba to trzeba. Czuję się niepewnie, jak Obca dopóki Alpha nie zgodzi się mnie przyjąć. Przysnęłam. Miałam okropny sen. Jak urywki z filmu. Młoda ja stająca przed Chronosem na Przysiędze. Walka z Cieniami i mój oddział broniący osady. Pierwsze szperanie w dokumentach, zostałam przyłapana i ukarana za to, że mam zbyt wiele pytań. Potem scena z ostatnich kilku dni... rodzice tuż obok mnie po lewej, Chronos w należytym miejscu, siostra Trylity po prawej twarzą do mnie, bliżej alfy. "Jeśli chcesz to dostaniesz swoją prawdę..."
Ktoś trącił mnie łapą, usłyszałam głos. Instynktownie uniosłam się i zrobiłam to w czym mnie szkolono. Zaatakowałam. Gdy poznałam w nim Marona, zatrzymałam cios tuż przy gardle. Cholera. Przeprosiłam go. Było mi głupio, że naskoczyłam. Niestety Szkolenia, ani swojej roli nie da się zapomnieć. Często zabijałam z rozkazu - teraz wiem, że - niewinnych. Wykorzystano fakt mojego posłuszeństwa co do rozkazów. Byłam dowódcą w armii i strategiem. Wyszłam z jaskini i zobaczyłam, naprawdę pięknego basiora. Czarne skrzydła były lekko rozłożone, roztaczał niesamowitą aurę spokoju. Rubinowe oczy i pazury wyglądały jakby płonęły. Był trochę większy ode mnie. Poczułam nagły przypływ szacunku do niego. Wyprostowałam się, ale lekko schyliłam głowę, by nie pomyślał sobie, że się go boję i mam ochotę się bronić czy coś w tym rodzaju. To na pewno on był Alpha. Darkness.
< Darkness?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz