Postanowiłem lepiej poznać tereny swojego terytorium. Gdy tylko się obudziłem, wyruszyłem na przechadzkę. Przemierzałem lasy, pola, a także spalone przez słońce nieurodzajne połacie terenu. Tego niemalże pustynnego krajobrazu w Klanie Ognia było najwięcej. Słońce mocno prażyło mój kark, ale futro tworzyło dobrą izolację. Gdy było zimno, zatrzymywało ciepłe powietrze, gdy było gorąco, nie przepuszczało żaru do mojej skóry. Język powoli wysechł mi na wiór, gdy ujrzałem na horyzoncie linie lasu. Przyspieszyłem kroku. Gdzie są rośliny, tam i woda.
Z ulgą skryłem się w cieniu drzew. Co prawda moje zdrowie nijak nie straciło na przebywaniu w tym upale- nawet lawa nie wyrządziłaby mi krzywdy, lecz te doznania i tak nie należą do najprzyjemniejszych. Choć może to kwestia psychiki?
Odrzuciłem od siebie te przemyślenia i skupiłem się na poszukiwaniu strumienia. Nie było to proste, zewsząd dobiegały do mnie szelesty, popiskiwania, kwilenie, cała gama dźwięków lasu tętniącego życiem.
Po upływie kilku chwil natknąłem się na wodę. Wyglądała na czystą i chłodną. Łapczywie chłeptałem, z ulgą czując ja zimno rozlewa mi się po gardle.
O mały włos nie przegapiłbym uskrzydlonej wadery, która również zaspokajała pragnienie w strumieniu. Przez malutką chwilkę patrzyliśmy sobie w oczy, po czym wilczyca odwróciła się i… uciekła.
Stałem chwilę osłupiały, po czym zacząłem ją gonić. No bo niby czemu nie? Cicho przeszedłem na drugą stronę strumienia, i niczym cień, bezszelestnie, podbiegłem odciąć jej drogę. Już myślałem, że ją zgubiłem, kiedy w pełnym pędzie wpadliśmy na siebie. Przez chwilę straciłem orientację, turlaliśmy się, spleceni ze sobą, aż wpadliśmy na jakieś drzewo. W zasadzie, ona wpadła, ja na niej wyhamowałem. Ups.
-Nic ci nie jest?- wysapałem, gdy tylko się odplątaliśmy.
W odpowiedzi wadera tylko zaprzeczyła energicznym ruchem głowy.
-Wybacz, nie chciałem, żeby tak to się skończyło- rozcierając obolałą łapę uśmiechnąłem się do niej przepraszająco –dlaczego uciekłaś? Jak ci na imię? Z którego Klanu pochodzisz?
Nieznajoma poderwała się, jakby znowu chciała uciec. Nie najlepiej mi szło.
-Hej, spokojnie, nic ci nie zrobię- opuściłem głowę, szukając z nią kontaktu wzrokowego.
-Jak się nazywasz?- spytała się nieśmiało cofając kilka kroków.
Pokręciłem głową. Gdzie moje maniery?
-Mam na imię Maron, należę do Klanu Ognia- tym razem nie zadawałem jej pytań, sama powie, jeśli będzie chciała. Mam nadzieję, że będzie chciała.
-Kilan, Klan Ziemi- odparła cicho i spuściła głowę.
Teraz to ja się cofnąłem.
-Jesteśmy na terytorium twojego Klanu, prawda?- zaśmiałem się cicho sam z siebie.
-Na granicy- powiedziała niemalże szeptem.
-Nasze klany nie są w stanie wojny, z tego co mi wiadomo. Skoro już tu jestem, oprowadzisz mnie po swoich terenach?- odsunąłem się od niej. Nie chciałem, by czuła się jak w pułapce. Kiedy ona zastanawiała się nad odpowiedzią, lub co bardziej prawdopodobne, jak ode mnie uciec, ja uważnie się jej przyglądałem.
Kilan była delikatnej budowy. Jej ciało pokrywało szare futro, na brzuchu i łapach przechodzące w biel, a na skrzydłach w czerń. Gdzie niegdzie widać niebieskie akcenty. Jej ogon nie przypominał w niczym wilczej kity. Był niezwykle długi i u nasady jak i na końcu pokryty pióropuszem.
-Ja…- zaczęła, lecz wyraźnie nie wiedziała, co powiedzieć.
-Cieszę się, że się zgodziłaś- uśmiechnąłem się do niej –to może pójdziemy najpierw wzdłuż tego strumienia?
Teraz powinno pójść lepiej, ruszyłem swobodnie, a po chwili wadera dołączyła do mnie. Zacząłem jej opowiadać, że spięcia w moim starym klanie zmusiły mnie do poszukania nowej watahy, o tym, że jestem tu od niedawna, czym się zajmuję… Starałem się mówić swobodnie, niezobowiązująco, aby Kilan się rozluźniła.
- No, a jak to jest z Tobą?- spytałem swobodnie.
<Duuużo weny Ci życzę Fil, duuużo weny>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz