sobota, 21 marca 2015

Od Kilan cd historii Ronin'a

Czemu to musiał stać się akurat teraz? Ech.. wszystko co dobre szybko się kończy. Ale nie czas teraz na rozmyślenia. Ronin chce z nim walczyć? Przecież jest dużo ważniejszy ode mnie. On nie może zginąć. Po prostu nie pozwalam na to. Podniosłam się ze śnieżnej zaspy i zbliżyłam do niego. Wtuliłam się w jego futro lekko przestraszona. Przy nim czułam się dużo pewniej i wiedziałam, że nic mi nie grozi. Basior przytulił mnie jednak nadal bacznym okiem obserwował przeciwnika. Przysunęłam dyskretnie pyszczek do jego ucha.
- Nie patrz mu w oczy podczas walki rozumiesz? Nawet nie próbuj tego robić, bo będzie w stanie dobrać Ci się do duszy - ostrzegłam najciszej jak potrafiłam
Sama nie wiem skąd o tym wiedziałam, ale mniejsza z tym. Stanęłam przed basiorem podchodząc do niego. Nie zaakceptowałam jeszcze prośby, więc nic mi nie może zrobić. Machnęłam mu pierzastym ogonem przed psykiem okrążając go.
- Boisz się porażki co?... - powiedziałam ciekawsko - Wolisz walczyć sam na sam, bo twoje wojsko jest za słabe? Och… biedaczysko z ciebie. Nie potrafisz wyszkolić słabszych od siebie? Kiepski z ciebie mistrz - stwierdziłam kręcąc głową na boki - Kapitan powinien być na tyle silny lub mądry by pokonać całą armię i flotę przeciwnika - powiedziałam tak żeby jak najbardziej go upokorzyć
Po okolicy rozniosło się echo. Nie wiem co we mnie wstąpiło. To miejsce miało na mnie zły wpływ. Jedynie kiedy byłam sobą to czas który spędzałam z moim przyjacielem. Westchnęłam cicho i wyskoczyłam przed wrogim basiorem. Spojrzał na mnie zirytowanym i wkurzonym wzrokiem. Dobrze mu tak. Nagle wyprostował się i zaśmiał gardłowym głosem. Większość wilków lekko się cofnęła na tą reakcje, ale nie ja i Ronin. Staliśmy naprzeciw przyglądając mu się. Zrobił krok w naszą stronę, a my wyrównaliśmy się. Teraz byliśmy dokładnie obok siebie. Przysunęłam się delikatnie ocierając się o wilka. Cieszyłam się, że tu jest ze mną. Z początku myślałam, że zginę przy pierwszym ataku wilka, ale aktualnie może nam się nawet udać.
- Skoro dobra Alfa powinna pokonać wojska wrogiej watahy. To proszę! Pokonaj ich - niemalże wykrzyknął pokazując łapą swoje szeregi - Dam Ci trochę fory tak na dobry początek. Możecie walczyć razem - ponownie zaśmiał się, po czym odsunął na bok
Nie dał nam nawet szansy na odpowiedź, gdy jego wilki zaczęły się zbliżać. Moje źrenice się zwęziły i ruszyłam pełnym pędem na wrogą watahę. Mój przyjaciel był na początku zaraz za mną, a potem przegonił mnie. Co się ze mną dzieje?! Zaczęłam mordować raz po razie. Czułam smak słodkiej krwi na moim pysku. Było to jednocześnie przerażające jak i piękne. Cudem wywijałam się każdemu wilkowi. Wtem poczułam jakieś dziwne uczucie. Jakiś.. napływ energii? Chyba coś w ten deseń. Wszystkie moje włosy się wydłużyły, a kły zrobiły się niesamowicie ostre. Coś strasznego. Wbiłam pazury głęboko w lód i zawyłam najgłośniej jak się dało. Wszystkie wrogie wilki padły na ziemię w jednym momencie, a z nieba zaczął prószyć śnieg przykrywający ich ciała. Po chwili spod ich ciał wyłoniła się ciemnoczerwona maź barwiąca śnieg. Ronin stał kilkanaście metrów ode mnie przyglądając się temu zjawisku. To dziwne uczucie powoli odpływało z mojego ciała. Coraz szybciej.. i szybciej. Ulotniło się w całkowitym stopniu, a ja zemdlałam. Usłyszałam tylko biegnącego Ronina wołającego moje imię…
~
Obudziłam się gwałtownie zlana potem. Leżałam wtulona w Ronina, więc go także obudziłam chociaż.. on także był wystraszony. Spojrzał na mnie jakby zobaczył ducha.
- Co się stało? - zapytał
Rozejrzałam się w około. Leżeliśmy w tym samym pokoju co wcześniej. Odetchnęłam cicho i z powrotem położyłam głowę na poduszce. Spojrzałam na przyjaciela.
- Miałam koszmar.. i to nie za ciekawy - powiedziałam cicho zakrywając pyszczek łapami
Było dosyć ciemno, więc zapewne do ranka pozostało jeszcze sporo czasu. Zaczęłam opowiadać mu mój sen. Nie byłam w stanie go zapomnieć. Rozmawialiśmy tak z pól godziny, a okazało się, że on miał identyczny sen tylko widziany z jego perspektywy. Dziwne… Basior położył się na nowo lekko przymykając oczy. Zaschło mi trochę w gardle, a niedaleko łoża na stoliku stał dzbanek i kilka szklanek. Szybkim ruchem wyskoczyłam spod pierzyny i nalałam sobie trochę wody. Wzięłam parę łyków. Przeszedł mnie zimny dreszcz, gdyż jedno z okien otworzyło się. Wszystko zaczęło wirować w powietrzu. Basior wstał i zamknął szczelnie okno, a ja zaczęłam łapać kartki. Gdy już wszystko było na miejscu wskoczyłam pod kołdrę. Jezu jak poza łóżkiem było zimno. Od Ronin’a biło przyjemne ciepło, a może by tak… Przysunęłam się bliżej i wtuliłam w jego rozgrzane futro. Drgnął zaskoczony, po czym przyjrzał mi się.
- No co? Zimno mi - wyszeptałam tuląc się do niego jeszcze bardziej
On tylko się zaśmiał i owinął mnie pościelą. Chyba myślał, że teraz go puszczę, lecz był w błędzie. Nadal trzymałam się go lekko pocierając pyszczkiem o sierść. Byłam zbyt zaspana, żeby wiedzieć co robię. Cieszyłam się, że mnie nie odepchnął, gdy tylko się zbliżyłam. Westchnęłam raz jeszcze i zamknęłam oczy.
~
Przetarłam lekko zaspane oczy. Czułam przyjemne ciepło. Uchyliłam lekko powieki i zobaczyłam jak nadal leże blisko basiora. Nie wiele myśląc przytuliłam się do niego. Tak przyjemnie mi się przy nim leżało. Nie chciałam nawet wyjść na śniadanie. Wolałam poczekać, aż on się obudzi i sam odsunie. Nagle zdałam sobie z czegoś sprawę. Ronin nie był już moim przyjacielem. Był kimś więcej. Zarumieniłam się dosyć mocno na tę myśl, ale nie chciałam się odsuwać. Skoro miałam okazję pobyć z nim trochę bliżej i on nie zdaje sobie z tego sprawy to czemu nie? Zapewne i tak by nie odwzajemnił tego co do niego czuję.. Westchnęłam cicho, gdy poczułam jak basior ziewa. Budzi się. Zamknęłam oczy udając, że nadal śpię. Byłam ciekawa co zrobi. Z początku był chyba mocno zaspany, bo lekko mnie przytulił, a gdy się wybudził odsunął się i podniósł kołdrę. Zimno przeleciało mi po łapach i jak poparzona się podniosłam.
- Nie śpisz już? - zaśmiał się
- Pół na pół - ziewnęłam i złapałam za poduszkę
- Powtórka z rozrywki? - zapytał i sam zabrał broń
Skoczyłam na niego przygniatając lekko do łóżka. Chwilę tak walczyliśmy, gdy to ja znalazłam się na dole. Poducha wypadła mi z pyska, a ja wymachując łapami śmiałam się.
- Koniec Ronin! Wygrałeś - wykrztusiłam przez śmiech, a on odłożył swoją broń
- Skoro wygrałem to musisz mieć karę za przegraną - powiedział schylając się do mnie i zaczął mnie łaskotać
Rzucałam się na wszystkie strony, ale ten nie zamierzał przestawać. Trwało to dłuższą chwilę, gdy zaczęłam robić się z lekka purpurowa, a on mnie puścił. Wstaliśmy roześmiani i udaliśmy się na śniadanie, oczywiście po drodze musiało być trochę zaczepiania się i gonienia.
~
Po śniadaniu złapało mnie kilka wilków. Powiedziały, że sytuacja się nie zmieniła, a wilki z wrogiej watahy się nie zbliżają. Rozmawiałam z nimi chwilę, po czym wróciłam do basiora. Cały czas przyglądałam mu się ukradkiem. Chciałabym mu powiedzieć o tym wszystkim, ale boje się, że mnie odtrąci. Westchnęłam cicho i odwróciłam wzrok.
- To jak? Wracamy? - zapytałam lekko spuszczając głowę
- W sumie to czemu nie -odparł z uśmiechem i razem wyszliśmy z pałacu
Wiele wilków biegało z jednego końca watahy na drugi coś niosąc. Nie pomyślałabym, że jest tu ich aż tak dużo. Bardzo się cieszyłam, że wracamy do domu. Nie powiem było tu miło, ale wolałam nasze cieplejsze tereny. Ronin zawołał smoka, a niemalże od razu pojawił się przy nas. Lekko mu się ukłoniliśmy i weszliśmy na jego grzbiet. Po chwili lecieliśmy już wysoko w powietrzu dotykając chmur. Delikatnie usiadłam bliżej wilka i wtuliłam się w jego futro tak jak z rana. Podróż trwała dosyć długo, a po drodze parę razy mi się przysnęło. Smok nie wyglądał jakby się chociaż odrobinę męczył. Musiał być bardzo wytrzymały.
Po długim czasie wreszcie dolecieliśmy na miejsce. Byłam trochę zaspana, ale w miarę trzeźwo myślałam. Ostrożnie zeskoczyliśmy z jego grzbietu. Podziękowałam mu i oddaliłam się, a basior jeszcze chwilę z nim pogadał. Z nudów postanowiłam odwiedzić bibliotekę. Dawno w niej nie byłam. Z tego co zauważyłam przybyło dużo nowych ksiąg. Chodziłam tak chwilę błądząc pomiędzy regałami, gdy coś przykuło moją uwagę. Na korze jednego z drzew była przywieszona biała karta z jakimś napisem. Zaciekawiona zbliżyłam się do niej powoli. Oparłam się łapą o drzewo i stanęłam na tylnych łapach by dokładniej przeczytać informację.
„Gratulujemy nowej parze Alfa! Życzymy szczęścia Ronin’owi i Descartes.”
Zamarłam. Czułam się jakby ktoś podłożył mi nóż pod gardło. Ronin ma.. partnerkę i… jest Alfą? Z moich oczu pociekły pojedyncze łzy. Czym prędzej wybiegłam z biblioteki potrącając kilka wilków. Z płaczem pobiegłam ku temu miejscu.. Tam gdzie wszystko się zaczęło. Usiadłam na plaży wyglądając w zachodzące słońce. Czemu właśnie tak musiało się to skończyć? Nie mogłam opanować łez. Westchnęłam lekko mącąc wodę łapą. Nagle usłyszałam cichy szelest za sobą. Nic nie widziałam przez zaszklone oczy, ale mimo to odwróciłam się.
- Kilan? Coś się stało? - usłyszałam ciepły głos basiora
Poderwałam się spuszczając głowę. Miałam mętlik w myślach. Przetarłam lekko łapą oczy.
- Czemu nie powiedziałeś mi, że masz już waderę i jesteś Alfą? - zapytałam płacząc
On zamiast odpowiedzieć podszedł bliżej. Także do niego podeszłam i podniosłam głowę. Zbliżyłam do niego swój pyszczek i lekko otarłam się o jego futro. Chciałam chociaż poczuć jego ciepło zanim mu to wyznam. Nie wytrzymałam i zbliżyłam się do jego ucha.
- Kocham Cię… - wyznałam łamiącym się głosem, po czym z powrotem spuściłam głowę
Bałam się co zrobi, ale musiałam mu to wyznać.
(Ronin? Wiem, strasznie krótkie :c )

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz