wtorek, 17 marca 2015

Od Nity CD Izaline

Słuchałam w skupieniu. Ta katastrofa… to dlatego te stada nie są tak liczne. Współczułam Izaline. Znowu musiała przechodzić przez ten sam koszmar. Ale kiedy opowiadała mi o swoim dawnym wyglądzie, jakby się ożywiła. Musiała być jeszcze ładniejszą waderą niż jest teraz.
-A Twoje moce, zmieniły się?- spytałam się, błądząc oczami po ścianach jaskini.
-Nie, pozostały takie same.
-Oprócz skrzydeł- zauważyłam oraz dając upust swojej ciekawości spytałam się –Co potrafisz, oprócz latania?
-W moich kłach i pazurach krąży jad, który zabija. Potrafię oddychać pod wodą oraz czytać w myślach, ale z tej umiejętności nie korzystam zbyt często- uśmiechnęła się lekko mówiąc o ostatniej umiejętności.
Zatkało mnie. Znowu, zresztą. Zaraz się okaże, że któryś z wilków potrafi zjeść się samemu i wysrać na nowo.
-Wow…- tylko na taki inteligentny komentarz potrafiłam się zdobyć.
-No, czas się zbierać- przerwała moją zadumę Izaline. Przesunęła się na środek jaskini. Na jej twarzy widać było skupienie i już po chwili rozłożyła swoje piękne skrzydła. Wystarczyło kilka ruchów i wydostała się z tej ciemnicy. A ja jak sierota stałam.
-Izaline?! Pamiętasz, że ja nie latam?- zawołałam mając nadzieję, że daleko nie odleciała.
-Wybacz- po chwili zawisła na de mną i uśmiechnęła się przepraszająco. Poczułam jak chwyta mnie łapami i unosi w górę. Gdybym miała własne skrzydła, wydostanie się z tej przerośniętej nory nie stanowiłoby dla mnie żadnego problemu.
-Dzięki- sapnęłam, gdy po chwili odstawiła mnie na ziemię.
Resztę drogi przebyłyśmy w milczeniu. Gdy zbliżałyśmy się do jaskiń, nadleciała Ro. Nakrzyczała na mnie, że na tak długo zostawiłam ją samą. Przekomarzałyśmy się przez chwilę, po czym Ro odleciała obrażona. Oczekiwała, że będę ją błagać o przebaczenie, chyba śni. Nie zwróciłam uwagi na Izaline, która przysłuchiwała się naszej rozmowie.
-Pyskata z niej orlica, prawda? Ale na szczęście nie jest pamiętliwa. Kawałek mięsa czy drobny komplement wystarczą aby ją zjednać.
-W jaki sposób rozumiesz jej skrzeki? Nauczyłaś się tego z czasem?- spytała się Izaline, mówiąc tym swoim spokojnym głosem.
-Ja… Nigdy się nad tym nie zastanawiałam- przyznałam i zamyśliłam się –Raczej… rozumiem sens, treść jaki chce mi przekazać. I nie tylko Rowan, ale również wszystkich innych zwierząt. Na po oczątku było to strasznie męczące. W głowie miałam mętlik. Ale potem nauczyłam się zamykać to swoje wewnętrzne ucho. Potrafię, hmm… powiedzieć też do wszystkiego co żyje, przesłać pewną wiadomość. Raczej chodzi o myśl, a nie o to, co mówię. Ale łatwiej jest uformować przekaz, ubierając go w słowa.
Ale się rozgadałam. Po tej mojej małej mówce zapadła cisza. Kiedy dotarłyśmy do jaskiń, pożegnałam Izaline. Skierowałam się do spiżarni, aby zgarnąć kolację dla siebie i Rowan. Tak jak myślałam, orlica krążyła na de mną i gdy tylko zobaczyła pożywienie w moim pysku gwałtownie wylądowała. Teraz to ja się droczyłam, kusząc ją kawałkiem mięsa a następnie uskakując, nie pozwalając jej złapać go szponami czy dziobem. Potem ją przeprosiłam, ona mnie i w pełnej zgodzie zjadłyśmy kolację. Na pożegnanie przytuliłyśmy się do siebie, Ro poszczypała mnie w ucho i odleciała na poszukiwanie wygodnej gałęzi na której spędzi noc.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz