sobota, 21 marca 2015

Od Marona do Solitaire

Podczas gdy wadera węszyła, ja szedłem za nią „zamykając” nos na wszelkie zapachy. Powinienem jej pomóc w znalezieniu ofiary, ale chciałem za wszelką cenę utrzeć nosa tej upartej wilczycy. Wiedziałem, że to nie jest najrozsądniejszy pomysł, no ale co złego mogło się wydarzyć?
Las w Klanie Ognia był suchy i pofałdowany. Co chwila natykaliśmy się na małe parowy i leje, przez co trudno było cokolwiek wypatrzeć. Na razie nie było potrzeby, aby poruszać się bezszelestnie. Zwierzyna była zbyt daleko, żeby usłyszeć szelest liści, igieł i trzask gałązek pękających pod naszymi stopami.
Księżyc przyświecał nam drogę, kiedy sierść zjeżyła mi się na karku. Ups… mamy problem. Wziąłem głęboki wdech. Solitaire nadal szła w milczeniu przede mną, z nosem przy samej ziemi. W powietrzu unosił się delikatny, ledwie wyczuwalny zapach. Przystanąłem, aby uchwycić jego źródło. Wadera nic sobie z tego nie zrobiła i szła dalej. Znowu wciągnąłem głębiej powietrze. Ten zapach, już go kiedyś czułem. O wiele mocniejszy, i bardziej gryzący. I należał on, do…
Już miałem ostrzec Solitaire, kiedy z leju po jej prawej stronie niczym cień wyłonił się olbrzymi niedźwiedź. Stanął między nami na tylnych łapach, w pełni prezentując swoje wielkie cielsko, mierzące ponad trzy metry. Spojrzał na nas paciorkowymi, wściekłymi oczami i z rykiem rzucił się na moją towarzyszkę. Wilczyca w ostatniej chwili uskoczyła przed zamachem wielkiej, oprawionej w kilkunastocentymetrowe pazury. Potwór nie zwracając na mnie najmniejszej uwagi, skupił się na atakowaniu wadery. To był błąd. Kilkoma susami pokonałem dzielącą nas odległość i wskoczyłem na grzbiet potwora i od razu zacisnąłem zęby na jego karku. Jego szorstka szczeciniasta sierść kłuła mnie w dziąsła. Mój atak nie wyrządził zwierzęciu najmniejszej krzywdy. Miał dużo wolnej skóry i jego tchawica pozostała poza moim zasięgiem. Jednak odwróciłem jego uwagę od Solitaire. Wilczyca obskakiwała niedźwiedzia, szukając odpowiedniej okazji do ataku, gdy ten znowu wstał na tylne łapy i zaczął wymachiwać głową, próbując mnie dosięgnąć.
Głośno zaskamlałem, gdy poczułem jak jego zęby zatapiają się w mój ogon. W tej samej chwili wadera rzuciła się na brzuch zwierzęcia i mocno zacisnęła szczęki. Niedźwiedź z bolesnym rykiem puścił mój ogon i potężnym zamachem odrzucił od siebie Solitaire rozrywając jej skórę i miażdżąc jej żebra. Wadera upadła i już się nie podniosła.
Odskoczyłem od niedźwiedzia i zacząłem głośno warczeć, lecz ten znów mnie olał i ruszył w stronę rannej. Skupiłem się na jego ciemnym futrze, mieniącym się szkarłatem. Od wilczycy dzieliło go raptem kilka metrów. Wytężyłem wszystkie siły i po chwili…
Udało się! Sierść niedźwiedzia najpierw zaczęła się dymić, lecz już po chwili cały stanął w płomieniach. Okrzyk wściekłości przerodził się w skowyt bólu. Zataczając się, zsuną się z grani na dno jednego z lei i tam nieudolnie starał się zgasić ogień. Po kilku chwilach jego ciało drgało w pośmiertnych skurczach.
Podbiegłem do Solitaire. Rana wyglądała na poważną, ale miałem nadzieję, że w głównej mierze sama się uleczy. Delikatnie trąciłem ją pyskiem. Półprzytomnie otworzyła oczy i zataczając się próbowała wstać. Ostrożnie podtrzymałem ją, opierając się o jej zdrowy bok. Naszą drogę powrotną do jaskiń zdobił szlak krwi.
Na granicy lasu natknęliśmy się na Yuwę i Aine, które przybiegły zaalarmowane hałasem. Obie pobiegły do klanu, by ostrzec szamankę o poważnym stanie pacjentki.
Solitaire była półprzytomna na wskutek utraty krwi, gdy oddałem ją w łapy White Winged. Już nic nie mogłem dla niej zrobić. Gdy tylko odzyska przytomność, będę musiał jej powiedzieć, że to całe zajście, to moja wina.
<Twoja kolej >

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz