Zniecierpliwiłam się i ruszyłam jak strzała do przodu. Hanabi biła za mną. Zaczęłam wąchać powietrze. Nie byliśmy sami. Moje oczy szybko znalazły jakiś ruch.
-Tam Han coś jest...coś cholernie dziwnego...
Dalej ruszyłyśmy,tylko bardziej ostrożnie...z wahaniem. Nagle od sklepienia oderwał si pojedynczy stalaktyt.
-Uważaj!
Uderzyłam w niego skrzydłem,żeby nie wbił mi się w kręgosłup. Potem spadły jeszcze dwa. Rozwaliłam je w ten sam sposób. Spojrzałam na "sufit" czy się nic więcej nie łamię. Nic. Poszliśmy dalej w głąb korytarza. To co zobaczyłam zyło zarazem piękne i przerażające. Otworzyłam pysk ze zdziwienia i zachwytu.
-Wow.
To był/było...
<Hanabi>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz