środa, 30 lipca 2014

od Nirrith'a cd Seber

- Skoro nalegasz. - rozłożyłem łapy w geście bezradności i zeskoczyłem z kamienia. Przez ramię spojrzałem na Seber, która z wyrazem wyższości na pysku spojrzała na mnie. Usiadłem przed kamieniem i czekałem na nią. - No chodź, Tobie już nic nie zaszkodzi. - na moim pysku wdarł się grymas uśmiechu. Wadera prychnęła pogardliwie, a ja zmuszony coś zrobić wskoczyłem ponownie na kamień, zostawiając za sobą coś na wzór mostu z piasku. - Dajesz. - mruknąłem cicho, lekko popychając ją na most. Kiedy jej łapa stynęła się z piaskiem, most niebezpiecznie się zachwiał. Cofnęła łapę z powrotem i na powrót zaś ją tam położyła. Przewróciłem oczyma. Seber mogła by się zastanawiać dniami i nocami, czy przez to przejść czy czekać aż woda opadnie a błoto się wysuszy. A ja nie miałem tak dużo czasu, musiałem załatwić coś ważnego z Alfą, Arią...coś bardzo ważnego.
Nie czekając na jej reakcje, wsunąłem się pod nią i lekko uniosłem, przeskakując małą rozpadlinę. Zrzuciłem waderę niedbale z grzbietu, siadając na ziemi.
-To gdzie idziemy? - zapytałem, przekrzywiając na swój charakterystyczny sposób łeb, na lewą stronę, mrugając oczkami. Złota wadera wstała, otrzepała się i pełnym gracji i wdzięku kroku, z uniesionym dumnie łbem poszła w prawą stronę.
-Jak sobie życzysz, o pani. - wlokłem się za nią, z łbem przy ziemi podlegając jej wszystkim rozkazom i żądaniom. Bo czemu by nie.
Wędrowaliśmy w całkowitej ciszy, Seber na prowadzeniu a ja posłusznie za nią. Wadera była już całkowicie czysta , obmyta z błota przez ciągle padający deszcz. Ciekawe co z moją jaskinią...Cisza ta by z pewnością trwała wieki, gdyby nie pewien malutki wypadek. Taki mały drobiazg, niespodzianka od losu.
Kiedy ja, głodny oglądałem się rozmarzonym wzrokiem za tłustą wiewiórką, Aurum Pave gwałtownie się zatrzymała, zmuszając nas do upadku. Spodziewałem się naraz, że Seber wyskoczy na mnie z obelgami jakim to jestem niezdarą, ale spotkałem się tylko z przyduszonym jękiem niezadowolenia. Powodem zatrzymania się Seber, było strome wzgórze z którego potem się potoczyliśmy ze względu na śliską trawę. Jak się okazało, było to samo wzgórze na jakim się poznaliśmy. "Historia lubi się powtarzać..." Seber leciała pierwsza, a ja za nią jak rzep uczepiony do futra. Sturlaliśmy się na sam dół, lądując w dość...ciekawej pozie.
Leżałem na ziemi, Seber na mnie, wsparta drobnymi łapami na moim torsie. Doprawdy, ciekawa poza...I wcale nie mówię że mi się, he, he nie podobało! Padał deszcz, krople wody skapywały z pyska i grzywy Seber na mnie. Mmm, romantycznie. Podoba mi się.
-Pysznie. - uniosłem brwi w niemym zdziwieniu i oblizałem dość sugestywnie wargi. Ooo tak, niech sobie coś myśli. Przewróciłem delikatnie waderę na plecy, tak że ja teraz znajdowałem się na górze. Jej głowa była miedzy moimi łapami. Zniżyłem lekko pysk, muskając nosem jej policzek. Ktoś, kto mógłby to obserwować z pewnością pomyślał by sobie że jesteśmy parą. Ha, ciekawa idea. Na moim pysku zawitał lekki uśmieszek.
-Jeszcze pyszniej. - wyszeptałem jej na ucho a potem runąłem obok na ziemie, wijąc się ze śmiechu. Tarzałem się w mokrej trawie jak mały szczeniak, śmiejąc się do rozputy. Naprawdę, zabawne doświadczenie.
-Trzeba to kiedyś powtórzyć. - mrugnąłem do niej i poruszyłem brwiami. Kiedy złota wadera wstała, a na jej pięknym pyszczku (nic nie sugeruję!) zawitała róża zawstydzenia, momentalnie wstałem, usiadłem przed nią z poważną miną, którą wykrzywiał grymas uśmiechu. Czysty, szczery śmiech jeszcze długo roznosił się po dolinie. Policzki piekły od dawnego nie używania śmiechu, ale był to dość przyjemny ból, zasłużony.
Dalej szliśmy w dobijającej ciszy, lawirując miedzy drzewami i krzewami.
Kiedy stanęliśmy przy jaskini Seber, zatrzymałem się przed nią, czekając aż ona do niej wejdzie. Wilczyca odwróciła się i z nieśmiało zapytała.
-Nie wchodzisz?
-Nie, muszę coś upolować. Z głodu ledwo co trzymam się na łapach. - mrugnąłem do niej i zniknąłem za krzakami. Poszedłem zapolować. Ale nie koniecznie na króliki....Moją zdobyczą była Aria.
**
Z łatwością trafiłem na jej jaskinię. Aria siedziała sama w jaskini, przeglądając jakieś pergaminy.
Nie mogłem tak po prostu wejść do jej jaskini, nie, nie, nie. Trzeba było ją jakoś z niej wyciągnąć, podstępem.
Kilka razy przebiegłem obok jej domu, chacząc o krzaki, próbując zrobić jakiś szum. Raz wysunęła pysk z mroku, ale za chwilę znów wróciła do zwojów. Złowiłem jakiegoś byle jakiego królika, rozszarpałem trochę i nie wiedząc co z nim zrobić, rzuciłem przed jaskinię. Tyle.
Ukryłem się za krzakami, czekając na obieg zdarzeń. Kilka razy upewniłem się, czy nikogo ie ma w pobliżu, co by mi nie przeszkodził w pracy. Tak, w pracy.
W końcu, z jaskini wyszła czerwono czarna wadera, patrząc na królika w niemym zdziwieniu. Ha, naiwna...
Zniżyła nos do jego wysokości, dokładnie obwąchując. Wyszedłem z krzaków, stając za Arią.
-Witaj. - odparłem ochrypłym głosem. Wilczyca podskoczyła i zaraz odwróciła się w moją stronę.
-Witaj, skarbie. Czego szukasz? - powąchała raz jeszcze królika i uśmiechnęła się, przymykając oczy.
-Ciebie, Ario. - lekko się uśmiechnąłem. Wadera nic sobie z tego nie robiła.
-O. Więc jestem. Czego potrzebujesz? - capnęła ucho królika, delikatnie miętoląc je w zębach.
-Wiesz, z jakie mam stanowisko. Prawda?
-Prawda. Jesteś mordercą. - przełknęła kawałek mięsa i przekrzywiła łeb na prawo.
-No właśnie. - wyszczerzyłem kły w uśmiechu dorównującym psychopacie. Wadera zamarła i momentalnie spoważniała, kierując wzrok ku niebu.
-Rozumiem. Będzie...bolało? - rzuciła pytanie w eter.
-Nie sądzę. - uśmiech zbladł z twarzy. W ułamku sekundy zrobiłem wślizg pod waderą, rozcinając jej brzuch. Nawet nie pisnęła, opadła tylko na bok, nadal wpatrzona w niebo. Trzeba to było załatwić szybko i skutecznie.
-Zaraz będzie po wszystkim. - podszedłem do niej i dotkliwie ugryzłem w szyję, wyrywając szmat mięsa z barku.
I tyle.
Stanąłem przed nią i skłoniłem się jak najniżej potrafiłem, tym samym oddając coś na wzór ostatniego hołdu.
Kuniec. Tyle z jej życia.
Poszło dość...łatwo. W końcu, miała już swoje lata.
**
Wróciłem do jaskini Seber dość szybko, wcześniej obierając sobie za punkt kontrolny dużą sosnę niedaleko niej. W pysku miałem udziec jelenia. Wrzuciłem go do jaskini i bez zbędnych ą i ę klapnąłem sobie obok Seber, oblizując krew Ari....wróć, krew jelenia z pyska.
-Działo się coś ciekawego kiedy mnie nie było? - i znów ta sama taktyka. Lewy boczek, łebek przekrzywiony i urocze oczka.
(Seber? )

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz