Ten dzień był jednym ze zwykłych. Udałam się na polowanie i nieoficjalne zwiady. Jako że sama stosunkowo dołączyłam do watahy, to uznałam, że powinnam bardzo dobrze znać tereny. Od rana wędrowałam po przełączy i lasach, by mniej więcej zapamiętać ważne drogi i kryjówki na wypadek czegoś tam. Można być przesądnym, ale jakoś nie bardzo mam ochotę ginąć w walce, gdy coś wypadnie źle. Choć jeśli alfa każe mi to zrobić, to zrobię to. Tak, moja lojalność sięga chyba zenitu. To Mako zapewnił mi dom i stworzył miejsce do którego mogę wracać, więc mogę zginąć dla niego. Prawda, że zaprzeczam sobie sama? Cóż, często tak mam.
Wybrałam się nad jezioro, bo pogoda dopisywała mi, więc co tam.
Rozłożyłam moje skrzydła i zaczęłam nimi poruszać w górę i w dół, a po chwili odbiłam się mocno od ziemi i wzbiłam w powietrze. Leciałam trochę, nawet nie wiem ile. Zaczęłam lądować, gdy znalazłam się nad jeziorem. Uśmiechnęłam się na widok. Zaparł mi dech w piersiach, nawet nie zauważyłam, że jakiś ptak leci prosto na mnie. Poczułam ból w piersi i skrzydła mi się ugięły. Zleciałam wprost do wody. Gdy złapałam powietrze na powierzchni, zobaczyłam, że coś co we mnie uderzyło, to nie zwykły ptak. Był całkiem duży i dlatego wylądowałam w wodzie. Zaczęłam płynąć do brzegu. Gdy dotarłam do niego, od razu się wytrzepałam z wody. Zrobiło mi się zimno. Za plecami usłyszałam cichy śmiech.
- Nie wiesz, że nie ładnie się śmiać z innych? – Spytałam złośliwie.
- Tak, tak. – Wilk nie przestawał się śmiać, więc odwróciłam się na łapach i spojrzałam oschle na tego wilka.
<Ktoś dokończy?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz