_ _ _
Kiedy razem z Ashirą zobaczyłyśmy tą cudowną istotę, przestałam przez moment kontaktować. Nie byłam pewna jak to możliwe, ale w stosunku do tego wilka czułam pewną nostalgię. Kogoś lub coś mi przypominał. Basior był dużym, wręcz monstrualnym samcem. Przypominał mi niebo w nocy. Tak bardzo… Był koloru ciemnego nieba, a niektóre części jego ciała świeciły się kolorem złota. Pomijając fakt, że na grzbiecie i na łapach, nawet przy skrzydłach miał dziwne kamienie, które same przyciągały, a co dopiero na takim wilku. Uśmiechnęłam się pod nosem, gdy zobaczyłam, że basior wstał na nogi i rozłożył swoje czarne skrzydła, które po chwili raziły tym pięknym światłem. Gdy ten wykonał pierwszy ruch w naszą stronę, dostałam dreszczy. To uczucie nie było już miłe, lecz przerażające
-Ashira… Wycofajmy się… - Powiedziałam cicho.
- Nie. – Rzuciła. – Chcę jeszcze popatrzeć.
- Ashira… - Ponowiłam prośbę.
- Hanabi, spokojnie. – Przełknęłam ślinę.
- CO TU ROBICIE? – Wilk powiedział to swoim donośnym głosem, który odbił się od ścian jaskini i stworzyło się echo nieprzyjemne dla naszych uszu.
- Ashira.. – Ponowie zabłagałam waderę. Czułam, że coś się wydarzy. – Proszę…
- Zadałem pytanie. – Dźwięk ponownie rozniósł się po pomieszczeniu i spowodował, że zaniepokoiłam się jeszcze bardziej.
- Trafiłyśmy tu przypadkiem. - Powiedziała spokojnie Ashira.
- Przypadkiem? – Uśmiechnął się władczo i znów wykonał w naszą stronę krok. Gdy podszedł jeszcze bliżej, zauważyłam, że był prawie tak samo duży jak by dwie razem. – Coś wam nie wierzę. – Wykonał gwałtowny ruch ogonem. Zamknęłam oczy, bo nie wiedziałam co zrobić. Gdy ponownie otworzyłam moje ślepia Ashira nie stała obok mnie, a leżała za mną. Została powalona jednym ruchem ogona.
- Cholerka. – Powiedziałam cicho i wzięłam głęboki wdech. – Jeden strzał i po mnie.
- CO? Nie słyszę. – Znów. Jeden krok w moją stronę, a zaczęłam oddychać niespokojnie. Przerażająca siła…
- Nic, po prostu się zastanawiałam. – Trzeba grać na czas. Wątpię, że dam radę go pokonać. Nawet w powietrzu. W końcu on też ma skrzydła. Uśmiechnęłam się i podeszłam bliżej drżąc. – Załatwmy to bez przemocy, chyba, że należysz do tych, którzy tak nie potrafią. – Samiec znów zamachnął się ogonem.
„-To koniec. Mnie i Ashiry” – Pomyślałam, ale ku mojemu zdziwieniu nie dostałam ogonem ani inną częścią wilka. On po prostu usiadł na miejscu i otulił się przedziwnym ogonem.
- Więc? Co tu robicie i kim jesteście? – Zapytał się oschle.
- Ależ nie ma powodu do denerwowania się. Naprawdę jesteśmy tu przypadkiem. Byłyśmy przy wodospadzie po czym zupełnie PRZYPADKOWO trafiłyśmy do tego miejsca. A że jesteśmy ciekawskie to po tym jak poczułyśmy jakiś zapach, chciałyśmy go sprawdzić. – Uśmiechnęłam się sztucznie. Basior podniósł brew i spojrzał na mnie podejrzliwie.
- Jak macie na imię?
- To złe pytać się „ jak macie na imię”, skoro jedna jest nieprzytomna. – Wskazałam na Ashirę ogonem. – Jestem Hanabi, a tamta to moja znajoma z Klanu, Ashira.
-Klanu? – Uśmiechnął się pod nosem. – jakiego? – Przechylił głowę i zmarszczył brwi.
Otworzyłam szeroko oczy.
- Haha. – Cofnęłam się. – Mam propozycję. Nie bardzo chce mi się tu przebywać.. Ale.. cóż jestem wychowana. Widzę, że tobie też nie pasuje moje towarzystwo. Więc… Jeśli nas wyprowadzisz stąd to ja nigdy więcej tu nie przylecę i nikomu nie powiem o tej sytuacji.
- A gdzie ja mam korzyści?
- Powiedziałam, że należę do klanu, jeśli nikomu nie powiem, to nikt inny się nie dowie i też NIKT tu nie przyjdzie. To chyba dobrze.
- Masz rację. Zgadzam się i powiedz swojej koleżance, by przestała udawać, że nadal jest nieprzytomna.
Odwróciłam się gwałtownie. Ashira podniosła się z ziemi i uśmiechnęła się wrednie.
-„A to mi znajoma. Zostawiła mi negocjacje” – Pomyślałam i przewróciłam oczami.
- Więc.. My się już zbieramy. – Ashira pociągnęła mnie za sobą i obie wyszłyśmy z jaskini wilka.
<Ashira? Sorry, nie mam weny D:>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz