sobota, 4 kwietnia 2015

Od Ao CD Kilan

Przez chwilę śmialiśmy się tak z waderą do rozpuku, jednak w końcu musiała nadejść ta chwila powagi. Waderę coś definitywnie gryzło, można to było rozpoznać po kilku szczegółach. Jej lot był niespokojny, lądowanie dramatyczne a jej spojrzenie… wydawało się przygaszone. Tak jakby ktoś właśnie złamał jej serce, jednak nie zamierzałem się w to wszystko teraz mieszać. To nie moja sprawa i za mało ją znałem, żebym  mógł ją zapytać o coś tak prywatnego. Zrobię przynajmniej to co jestem w stanie zrobić, czyli zapewnić jej dobrą rozrywkę tego dnia, tak żeby o tym wszystkim jak na razie zapomniała. Takie będzie chyba najlepsze wyjście, z tej dosyć przykrej sytuacji.
 - No to gdzie chciałabyś się przejść? – zapytałem merdając ogonem – Może na to wzgórze o którym Ci wczoraj wspominałem?
 - Okej… a co tam właściwie takiego jest? – przekrzywiła łebek
Szczerze, to sam nie wiedziałem. Jakoś nie miałem nigdy okazji, żeby tam się udać. Klan Everything był jak dla mnie jedną, ogromną zagadką. Ale to i tak lepsze niż przesiadywanie w Klanie Wody. Wolałbym nie zadzierać z Alfą… Alfą który mając 2 miesiące czy tam 4 objął  rządy w Klanie oraz który nadal będąc szczeniakiem, wypowiedział wojnę Klanu Ognia [która oczywiście się zakończyła już dawno temu]. Moim zdaniem ten wilk jest po części takim samym świrem jak jego dziadek Desoto… z tą różnicą, że był silniejszy i to o wiele. Oraz miał wiele przerażających tajemnic… ale to naprawdę temat na inną okazję. Przez jakieś pół godzinę szliśmy w stronę dosyć znanego tam wzgórza, rozmawiając ze sobą i od czasu do czasu się wygłupiając.
 - To tutaj? Jak ładnie – Kilan uśmiechnęła się sama do siebie
 - Z tego co słyszałem, na górze jest troszkę ‘’niebezpiecznie’’ jednak wątpię, żeby coś było w stanie złamać taką waderę jak ty – zaśmiałem się
 - Naprawdę tak uważasz?
 - Miałem do czynienia z wieloma wilkami, jednak rzadko spotykam wilki o takiej sile jak ty… fascynuje mnie to – przyznałem – no dobra, chodźmy tam bo zaraz zapuszczę korzenie od tego wpatrywania się w to.
Wadera przytaknęła z uśmiechem, zaraz po tym zaczęliśmy się wspinać. W sumie to wzgórze jest niskie… a przynajmniej takie się wydawało. Już po chwili wszystko było bardzo, bardzo daleko w dole. A nawet nie byliśmy w połowie. Zdawało mi się, że krzaki obok których staliśmy niedawno, były z kilometr niżej. A nawet nie doszliśmy do połowy.
 - Zatrzymaj się.. coś tu nie gra… - dotknąłem ramienia wadery
Wilczyca się zatrzymała a ja zacząłem węszyć w powietrzu. Tak jak myślałem, to jakaś dziwna bariera. Nagle wzgórze eksplodowało, krzycząc zaczęliśmy spadać do ogromnej dziury, po chwili malutkie źródło światełka sklepiło się. Wzgórze się regenerowało? O co w tym wszystkim chodzi.
 - Kilan… nie żeby coś… ale ja nie potrafię latać!!!
Żenujące, niby panuję po części nad wiatrem, ale nie umiem przywoływać skrzydeł oraz zmienić kierunek wiatru z taką siłą, żebym spadał wolniej…

(Kilan? xD)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz