Zanim dołączyłam do watahy, dnie poświęcałam na znalezienie pożywienia,
czystej wody i schronienia. Moim celem było dotarcie tutaj. Poznanie
wilków, takich jak ja. No, może nie całkiem… A teraz? Jaki jest mój cel?
Odpowiedź wręcz bije w oczy – skrzydła. Nadal nie zdecydowałam się na
wyprawę do Lasu okalającego góry Nekromanty. Na początku nie miałam
wątpliwości, że jedynym moim zadaniem jest odnalezienie wilka imieniem
Fatum. Ale… Im więcej czytałam na ten temat, tym większe wątpliwości
mnie dręczyły. W końcu postanowiłam, że najpierw doprowadzę klinikę do
idealnego stanu, a potem wyruszę w pogoni za marzeniami.
Pierwszym krokiem, było uzupełnienie zapasu ziół w klinice. W tym celu
musiałam udać się na wyspę, będącą terytorium klanów Ognia, Ziemi i
Everything. Podróż nie stanowiłaby problemu, gdybym miała skrzydła…
Westchnęłam poirytowana. Trzeba znaleźć inny sposób, aby się tam
przedostać.
-Idę do biblioteki pogmerać w księgach- poinformowałam orlicę, która
wzruszyła skrzydłami i odleciała w góry. Zastanawiałam się, czemu
poświęca tak wiele czasu. Zwiedza? Poluje? Daleko się zapuszcza?
Upomniałam się w myślach. Od dawna nie jest małym pisklakiem, które
muszę chronić.
Przeglądałam tytuły książek, pergaminów, plików notatek, w poszukiwaniu
wskazówki, w jaki sposób mogę przedostać się na środkową wyspę. Odkąd
Izaline nauczyła mnie czytać (co okazało się łatwiejsze niż myślałam)
uzyskałam dostęp do ogromnego źródła informacji. Kiedy byłam pokryta
kurzem od koniuszków pazurów aż po czubki uszu wreszcie trafiłam na coś
interesującego. Czytałam zafascynowana i znowu poczułam przypływ
ekscytacji, tak samo jak było z tym manuskryptem… Ale tym razem nie
pozwolę ogarnąć się wątpliwością. Rozradowana spojrzałam na sufit
pokryty malowidłami i uśmiechnęłam się sama do siebie. Czas na przygodę.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
Ro przyglądał mi się zaintrygowana. Czułam jej spojrzenie na karku, mimo
że od drzewa na którym przycupnęła dzieliło mnie wiele metrów. Stałam
zanurzona po same barki w chłodnej morskiej wodzie. Tuż przede mną
płycizna gwałtownie się urywała. Wiedziałam, że to co robię zakrawa o
szaleństwo, ale spróbować nie zaszkodzi. No, chyba że się utopię, to
będzie kicha. Czekałam i czekałam, uważnie penetrując wzrokiem
powierzchnię morza.
Usłyszałam podekscytowany krzyk Ro. Ja również je widziałam. Wracały z
zatoki na wschodnie morze. Westchnęłam i skupiłam się z całych sił. Jak
ja to robiłam z orlicą? Komunikacja z nią zawsze była taka naturalna.
Powinnam była wcześniej to poćwiczyć. Mówi się trudno. Wysłałam od
siebie impuls, nie skierowany do żadnego konkretnego odbiorcy. Nie
uformowałam również składnego zdania. Po prostu… przywitałam się ze
wszystkim co żyło w oceanie.
Przez chwilę zastanawiałam się, czy czegoś sobie nie uroiłam, ale po
chwili przede mną pojawili się moi przyszli wspólnicy – delfiny.
Wpatrywały się we mnie małymi bystrymi oczkami. Ich stado składało się z
siedmiu członków. Witałam się z każdym z nich. Byliśmy sobą równie
zafascynowani. Oni moją sierścią, ja ich gładką skórą. Oni moimi łapami,
ja ich płetwami. Po kilku minutach nie miałam problemu z rozmawianiem z
nimi. Stało się to równie proste jak rozmowa z innym wilkiem, czy Ro.
Tyle że nie wydawaliśmy z siebie dźwięków. Komunikowaliśmy się poprzez
przesyłanie sobie myśli. Wyjaśniłam, w czym mam problem i o jaką pomoc
proszę. Ku mojemu zdziwieniu, po chwili namysłu z radością przystąpili
do jego realizacji.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
-JUUUU-HUUU!!!
Nie mogłam powstrzymać rozradowanego wycia. Z góry zawtórowała mi Ro, a
wokół mnie co chwila wyskakiwał spośród fal delfin, który bawił się
równie dobrze co ja.
Stałam na grzbiecie dwóch morskich ssaków, płynących tuż pod
powierzchnią wody. Na początku nie obyło się bez upadków w morską toń,
ale po kilku próbach nauczyłam się łapać równowagę, a one utrzymywać
równe, nie za szybkie tempo. Co jakiś czas robiliśmy postój, aby delfiny
mogły się zamienić. Nie dlatego, że były zmęczone, inne też chciały się
pobawić z tym dziwolągiem, czyli mną.
Podróż upłynęła nam bardzo szybko. Delfiny zostawiły mnie tuż przy
płyciźnie, dalej nie mogły płynąć. Z żalem się z nimi pożegnałam. Były
takie ciekawskie, radosne, beztroskie. Nie potrafiłam wymienić na głos
imion poszczególnych osobników, w naszym języku jest to chyba
niemożliwe, ale poczułam emocjonalną więź z całą grupą. Miałam nadzieję,
że się jeszcze spotkamy.
Po wyjściu na brzeg otrzepałam się z resztek wody. Rowan wyrzuciła na
plażę jutowy worek, w którym miałam zamiar schować znalezione rośliny.
Wzięłam go w pysk, a Ro zmęczona lataniem, przysiadła mi na grzbiecie.
Tereny tej watahy były pełne życia. Gdy tylko zeszłyśmy z piasku im
głębiej w las wchodziłam, tym więcej leczniczych roślin znajdywałam;
dzięgiela litwora, wołowe ziele, omana wielkiego, rutę zwyczajną,
rutwicę lekarską… Zanim nastała północ worek był pełen. Teraz należało
jak najszybciej przetransportować zioła do kliniki, gdzie będę mogła jak
najlepiej je zakonserwować.
Głośno ziewnęłam. Trzeba przeczekać gdzieś do świtu, aby delfiny znowu
zabrały mnie na drugi brzeg. Nie zaszkodzi się zdrzemnąć. Wybrałam stare
drzewo, położone niedaleko plaży i zasnęłam po krótkiej chwili.
Gdy tylko się przebudziłam, zrozumiałam, że zaspałam. Słońce dawno już
wstało, a delfiny były daleko stąd. Ale to nie promienie mnie wyrwały ze
snu. Nade mną stała czerwono oka wadera o szarym futrze. Z głowy
wyrastały jej skrzydła. Przeklęte skrzydła! Wszyscy je mają oprócz mnie!
Podniosłam się, już całkowicie rozbudzona i nie zważając na podejrzliwą minę wilczycy przywitałam się raźnie.
-Witaj, pochodzę z Klanu Powietrza, a na imię mi Nita. A Ciebie, jak zwą?
<Emily?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz