środa, 1 kwietnia 2015

Od Nity do Emily

Zanim dołączyłam do watahy, dnie poświęcałam na znalezienie pożywienia, czystej wody i schronienia. Moim celem było dotarcie tutaj. Poznanie wilków, takich jak ja. No, może nie całkiem… A teraz? Jaki jest mój cel? Odpowiedź wręcz bije w oczy – skrzydła. Nadal nie zdecydowałam się na wyprawę do Lasu okalającego góry Nekromanty. Na początku nie miałam wątpliwości, że jedynym moim zadaniem jest odnalezienie wilka imieniem Fatum. Ale… Im więcej czytałam na ten temat, tym większe wątpliwości mnie dręczyły. W końcu postanowiłam, że najpierw doprowadzę klinikę do idealnego stanu, a potem wyruszę w pogoni za marzeniami.
Pierwszym krokiem, było uzupełnienie zapasu ziół w klinice. W tym celu musiałam udać się na wyspę, będącą terytorium klanów Ognia, Ziemi i Everything. Podróż nie stanowiłaby problemu, gdybym miała skrzydła… Westchnęłam poirytowana. Trzeba znaleźć inny sposób, aby się tam przedostać.
-Idę do biblioteki pogmerać w księgach- poinformowałam orlicę, która wzruszyła skrzydłami i odleciała w góry. Zastanawiałam się, czemu poświęca tak wiele czasu. Zwiedza? Poluje? Daleko się zapuszcza? Upomniałam się w myślach. Od dawna nie jest małym pisklakiem, które muszę chronić.
Przeglądałam tytuły książek, pergaminów, plików notatek, w poszukiwaniu wskazówki, w jaki sposób mogę przedostać się na środkową wyspę. Odkąd Izaline nauczyła mnie czytać (co okazało się łatwiejsze niż myślałam) uzyskałam dostęp do ogromnego źródła informacji. Kiedy byłam pokryta kurzem od koniuszków pazurów aż po czubki uszu wreszcie trafiłam na coś interesującego. Czytałam zafascynowana i znowu poczułam przypływ ekscytacji, tak samo jak było z tym manuskryptem… Ale tym razem nie pozwolę ogarnąć się wątpliwością. Rozradowana spojrzałam na sufit pokryty malowidłami i uśmiechnęłam się sama do siebie. Czas na przygodę.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
Ro przyglądał mi się zaintrygowana. Czułam jej spojrzenie na karku, mimo że od drzewa na którym przycupnęła dzieliło mnie wiele metrów. Stałam zanurzona po same barki w chłodnej morskiej wodzie. Tuż przede mną płycizna gwałtownie się urywała. Wiedziałam, że to co robię zakrawa o szaleństwo, ale spróbować nie zaszkodzi. No, chyba że się utopię, to będzie kicha. Czekałam i czekałam, uważnie penetrując wzrokiem powierzchnię morza.
Usłyszałam podekscytowany krzyk Ro. Ja również je widziałam. Wracały z zatoki na wschodnie morze. Westchnęłam i skupiłam się z całych sił. Jak ja to robiłam z orlicą? Komunikacja z nią zawsze była taka naturalna. Powinnam była wcześniej to poćwiczyć. Mówi się trudno. Wysłałam od siebie impuls, nie skierowany do żadnego konkretnego odbiorcy. Nie uformowałam również składnego zdania. Po prostu… przywitałam się ze wszystkim co żyło w oceanie.
Przez chwilę zastanawiałam się, czy czegoś sobie nie uroiłam, ale po chwili przede mną pojawili się moi przyszli wspólnicy – delfiny.
Wpatrywały się we mnie małymi bystrymi oczkami. Ich stado składało się z siedmiu członków. Witałam się z każdym z nich. Byliśmy sobą równie zafascynowani. Oni moją sierścią, ja ich gładką skórą. Oni moimi łapami, ja ich płetwami. Po kilku minutach nie miałam problemu z rozmawianiem z nimi. Stało się to równie proste jak rozmowa z innym wilkiem, czy Ro. Tyle że nie wydawaliśmy z siebie dźwięków. Komunikowaliśmy się poprzez przesyłanie sobie myśli. Wyjaśniłam, w czym mam problem i o jaką pomoc proszę. Ku mojemu zdziwieniu, po chwili namysłu z radością przystąpili do jego realizacji.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _
-JUUUU-HUUU!!!
Nie mogłam powstrzymać rozradowanego wycia. Z góry zawtórowała mi Ro, a wokół mnie co chwila wyskakiwał spośród fal delfin, który bawił się równie dobrze co ja.
Stałam na grzbiecie dwóch morskich ssaków, płynących tuż pod powierzchnią wody. Na początku nie obyło się bez upadków w morską toń, ale po kilku próbach nauczyłam się łapać równowagę, a one utrzymywać równe, nie za szybkie tempo. Co jakiś czas robiliśmy postój, aby delfiny mogły się zamienić. Nie dlatego, że były zmęczone, inne też chciały się pobawić z tym dziwolągiem, czyli mną.
Podróż upłynęła nam bardzo szybko. Delfiny zostawiły mnie tuż przy płyciźnie, dalej nie mogły płynąć. Z żalem się z nimi pożegnałam. Były takie ciekawskie, radosne, beztroskie. Nie potrafiłam wymienić na głos imion poszczególnych osobników, w naszym języku jest to chyba niemożliwe, ale poczułam emocjonalną więź z całą grupą. Miałam nadzieję, że się jeszcze spotkamy.
Po wyjściu na brzeg otrzepałam się z resztek wody. Rowan wyrzuciła na plażę jutowy worek, w którym miałam zamiar schować znalezione rośliny. Wzięłam go w pysk, a Ro zmęczona lataniem, przysiadła mi na grzbiecie.
Tereny tej watahy były pełne życia. Gdy tylko zeszłyśmy z piasku im głębiej w las wchodziłam, tym więcej leczniczych roślin znajdywałam; dzięgiela litwora, wołowe ziele, omana wielkiego, rutę zwyczajną, rutwicę lekarską… Zanim nastała północ worek był pełen. Teraz należało jak najszybciej przetransportować zioła do kliniki, gdzie będę mogła jak najlepiej je zakonserwować.
Głośno ziewnęłam. Trzeba przeczekać gdzieś do świtu, aby delfiny znowu zabrały mnie na drugi brzeg. Nie zaszkodzi się zdrzemnąć. Wybrałam stare drzewo, położone niedaleko plaży i zasnęłam po krótkiej chwili.
Gdy tylko się przebudziłam, zrozumiałam, że zaspałam. Słońce dawno już wstało, a delfiny były daleko stąd. Ale to nie promienie mnie wyrwały ze snu. Nade mną stała czerwono oka wadera o szarym futrze. Z głowy wyrastały jej skrzydła. Przeklęte skrzydła! Wszyscy je mają oprócz mnie!
Podniosłam się, już całkowicie rozbudzona i nie zważając na podejrzliwą minę wilczycy przywitałam się raźnie.
-Witaj, pochodzę z Klanu Powietrza, a na imię mi Nita. A Ciebie, jak zwą?
<Emily?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz