- W porządku , zawsze o jednego wilka więcej - mruknęłam, uśmiechając się lekko. Samiec uniósł brwi pytająco. - Nasze szeregi są dość skromne, więc raczej nie znajdziesz tu zbyt wielu bratnich dusz. Zaprowadzę cię do jaskiń, co ty na to?
- Niech będzie - odparł mrukliwie, podążając w ślad za mną.
Spacer przez las był naprawdę przyjemny. Letnie promienie słońca dawały się we znaki, ale rozłożyste korony drzew skutecznie ochraniały nas swoim cieniem. Paprocie i krzewy falowały lekko na wietrze, a ptaki wesoło podśpiewywały, krążąc od jednego pnia do drugiego.
Zbliżaliśmy się do bagien, na co wskazywał lekki zapach gnijących roślin unoszący się w powietrzu.
- Co tak cuchnie? - mruknął samiec, marszcząc czoło i wciągając woń ze świstem.
- Delikatny - mruknęłam niesłyszalnie i dodałam głośniej - to bagna.
- Bagna? - jego pysk wykrzywił się jeszcze bardziej.
- Co w tym dziwnego? - spytałam, unosząc brwi.
- Nic - wzruszył ramionami i ponownie wbił wzrok przed siebie. Jednak coś go chyba męczyło, bo zerkał na mnie nerwowo. - będziemy przez nie iść?
- Zgadza się - kiwnęłam głową z lekkim rozbawieniem - to takie straszne?
- Nie, nie - zaprzeczył szybko - po prostu pytam.
Znów szliśmy chwilę w ciszy. W końcu krajobraz zaczynał się zmieniać. Wiotkie i smukłe pnie drzew zaczęły zamieniać się w grube konary, gdzieniegdzie powalone i pokryte grubym mchem. Powietrze stawało się z każdym krokiem wilgotniejsze, a wszystko wokół przepełniał zapach stęchlizny. Mnie osobiście on nie przeszkadzał, ale widać samcowi niezbyt się podobał.
Bardzo lubiłam bagna. Panowała tu swego rodzaju tajemnicza atmosfera, cisza i błogi spokój. Wiszące liany, ogromne korzenie wystające z wody, lilie i porosty pokrywające mętną taflę oraz złociste, przyćmione promyki słońca. Jedne z tych najsilniejszych, bowiem rozłożyste korony starych drzew utrudniały im znacznie przedostanie się w to miejsce. To wszystko sprawiało, że czułam się tu jak w baśniowej krainie.
Napotkaliśmy pierwszy powalony i obrośnięty meszkiem konar, który służył jako jedna z wielu kładek nad mętnymi jeziorkami. Ruszyłam pierwsza, a samiec podreptał w ślad za mną.
- Jak ty masz właściwie na imię? - rzuciłam w eter, kierując pytanie do basiora podążającego za mną.
- Cervus. A ty? - sapnął. ostrożnie stąpając po drewnie.
- Inka - odpowiedziałam i zeskoczyłam z konara na pewny grunt pokryty zieloną trawą. Nie było nam dane stąpać po nim zbyt długo, bowiem już po chwili pojawiła się przed nami kolejna konarowa kładka, tym razem trochę dłuższa. Samiec szedł po niej już pewniej, ale dalej wyczuwałam lekkie zdenerwowanie z jego strony. Swoją drogą, nie dziwiłam mu się. Moja pierwsza wędrówka po bagnach również nie należała do tych przyjemnych. Pomijając już to, że cały czas ślizgałam się po pniach i nerwowo badałam teren, wpadłam do jednego z tych zgniłych bajorek. Wzdrygnęłam się na samą myśl o tamtym niemiłym doświadczeniu.
Szliśmy w tej monotonii przez dobre dziesięć minut. Wchodziliśmy na kładkę, przechodziliśmy przez bajoro, schodziliśmy na wysepki i znów wchodziliśmy na kładkę, przechodziliśmy przez bajoro i zeskakiwaliśmy na wysepkę. Czasem kładkę tworzył gruby, wystający korzeń, a wtedy zadanie było nieco utrudnione. Wszystko to w kompletnej ciszy, przerywanej tylko przez odgłosy tutejszych zwierząt.
W końcu doszliśmy do skraju bagien. Wszystko byłoby po naszej myśli, gdyby nie konar zanurzony w wodzie, przewalony zapewne przez wczorajszą wichurę. Tym samym przejście na drugą stronę stało się niemożliwe.
- No, to koniec wycieczki - mruknęłam do siebie ze zrezygnowaniem w głosie, a samiec spojrzał na mnie sugestywnie.
Stanął w miejscu, zatrząsł swoimi rogami i zacisnął powieki. Popatrzyłam na niego pytająco, unosząc brwi w oczekiwaniu. Dopiero gdy po chwili wokół jego poroża uniosła się oliwkowa mgiełka, zrozumiałam stan sytuacji. Samiec spojrzał na mnie jednym okiem i poruszył śmiesznie brwiami, a ziemia lekko zadrżała. Z pobliskiego drzewa zaczął wyłaniać się gruby korzeń, który powoli zawędrował w stronę wody. Rósł i przemieszczał się do przodu, dopóki nie dotknął wysepki po drugiej stronie bajorka. Krążąca wokół rogów samca mgiełka opadła na jego futro w postaci błyszczącego pyłu, na co samiec otrzepał się energicznie.
- Gotowe - uśmiechnął się do mnie chytrze, ukazując swe białe kły i ruchem łapy puścił mnie przodem.
- No, no - mruknęłam z podziwem, przechodząc na drugą stronę po korzeniu - żywioł ziemi? Tego bym się nie spodziewała.
<Cervus?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz