czwartek, 2 kwietnia 2015

Od Jane cd historii Blue

Nie miałam dziś ochoty na trening, ani nic innego, więc położyłam się na skraju łąki. Słońce przyjemnie grzało mój grzbiet. Patrzyłam się na młode wilki bawiące się i te trochę starsze trenujące swoje zdolności. Niedaleko ode mnie leżało jeszcze parę innych wilków, które też wygrzewały się na słońcu. Dzień był idealny do nicnierobienia. Leżałam tak sobie i trochę się zdrzemnęłam. Po chwili obudziłam się i stwierdziłam, że zdrzemnę się jeszcze raz. Po pewnym czasie się obudziłam. Ale okazało się, że trochę zaspałam i było już ciemno. Nie zapamiętałam na razie terenów klanu na tyle dobrze, by znać na pamięć po ciemku całą drogę powrotną do Sythe. Rozejrzałam się i spróbowałam wypatrzyć coś w ciemności. Ze środka polany usłyszałam hałas, a gdy podeszłąm bliżej zobaczyłam postać młodego wilka. Szedł w stronę scieżki, która najprawdopodobniej prowadziła do Sythe. Poszłam za nim, ale starałam się iść po cichu, tak jakbym go śledziła. Nie wiem nawet dlaczego. On najwyraźniej mnie nie spostrzegł, lecz po chwili marszu obrócił się w moją stronę.
- Cześć! - zawołał i zatrzymał się.
- Cześć. - odpowiedziałam i podeszłam do niego.
- Wiedziałem, że mnie śledzisz. Ale czy nie milej byłoby iść razem?
- Może i tak. - nie wiedziałam jak się wytłumaczyć. - Chyba pierwszy raz cię spotykam. JAk masz na imię?
- Blue, a ty?
- Jane. Nie znam jeszcze za dobrze ternów klanu. Idziesz do Sythe?
- Tak. Chodź pokażę ci drogę.
Dalej szliśmy w ciszy. Od czasu do czasu ktoś z nas coś powiedział, ale rozmowa jakoś się nie kleiła. Gdzieś w połowie drogi Blue nagle przystanął i zaczął nasłuchiwać. JA także stanęłam i zaczęłam słuchać.
- Słyszałaś? - szepnął.
- Chyba tak. - odpowiedziałam i jeszcze bardziej się wsłuchałam. Gdzieś z bliska dałos się usłyszeć jakby cichy szelest i na pewno nie był to wiatr.
- I ten zapach. Poznaję go skądś, Jane. Tylko niezbyt dobrze go pamiętam.
- Pojdę sprawdzić co to. - powiedziałam i skupiłam się na zapachu, ale nic nie poczułam.
Oddaliłam się parę kroków od Blue w stronę z której dochodził szelest. Po dosłownie paru sekundach obróciłam się, a Blue zniknął. Nie było po nim żadnych śladów.
- Blue!? - cicho krzyknęłam i znów powtórzyłam. - Blue!

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz