Ciężko oddychając cała drżałam i posapywałam. Mój oddech był jak jedno wielkie charczenie, w pysku czułam smak krwi, do tego z każdą sekundą robiło mi się coraz słabiej i coraz trudniej było mi oddychać. Kątem oka spojrzałam na waderę z długimi skrzydłami i ciemnym futrem. Nie znałam jej, czemu mnie uratowała? Nie była zobowiązana do tego, skoro nie należy do innego Klanu. A jednak jej za to dziękuję, chociaż w prawdzie nadal mogę umrzeć. Muszę jak najszybciej wrócić do siebie... Des... ona mi pomoże, muszę iść do samicy Alfa. Wykorzystałam całą resztę swoich i tak marnych sił, żeby się dźwignąć jednak kiedy prawie już stałam na wyprostowanych łapach, straciłam równowagę i walnęłam pyskiem o ziemię. Zawyłam z bólu, ból był tak niewyobrażalnie wielki... czułam jakby mi ktoś rozrywał czaszkę i wbijał sztylet w sam środek mózgu.
- Błagam... - wyszeptałam tak cicho, że ledwo sama siebie usłyszałam, wadera nachyliła się w moją stronę i zmarszczyła nos, dając mi do zrozumienia, że mam powtórzyć - proszę... uratuj mnie - wychlipałam zaciskając swoje łapy na jej łapię, z początku był to silny uścisk, tak że skrzydlata wilczyca aż się skrzywiła, jednak w końcu zelżał i moje łapy opadły na błoto, ciemność ogarnęła całe pole widzenia.
Musiałam kilka razy zamrugać oczyma, żeby obraz zrobił się bardziej wyraźny. Łeb nadal mnie bolał, jednak ból w klatce piersiowej definitywnie był teraz mniejszy. Poznawałam to miejsce, szpitalna jaskinia w moim Klanie? Czyli jednak wadera mi pomogła, rozejrzałam się niespokojnie a kiedy ją zobaczyłam, uśmiechnęłam się szeroko. Co prawda nie widziała mnie, ponieważ najzwyczajniej w świecie gapiła się w ścianę, chyba nie za bardzo chciało jej się tutaj siedzieć. Jednak musiała, w końcu przekroczyła granicę. Będzie dobrze, jak opuści to terytorium bez żadnej dyskusji. Może mój brat będzie dzisiaj łaskawy i nic nie zrobi tej waderze, w końcu mnie uratowała.
- Hej - szepnęłam a ona nagle spojrzała w moim kierunku - Dziękuję
- Jasne... Podobno już nic Ci nie będzie
- Musiałam wyglądać okropnie, jak jakiś szaszłyk Skond Miru wie co to szaszłyk? Nie pytajcie Reity. - zaśmiałam się
- No może tak troszkę - wilczyca wzruszyła ramionami
- Jestem Miru - wyciągnęłam w jej stronę drżącą łapę - A ty?
(Nightfury?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz