Byłem mniej więcej w połowie drogi pomiędzy poprzednią watahą, a tą do której właśnie zmierzałem. Nie były one od siebie bardzo oddalone, najwyżej 3-4 godziny spokojnego marszu. Kiedy więc udało mi się rozwiązać pewną sprawę w ostatniej watasze, bez namysłu ruszyłem do kolejnej. Ta wędrówka strasznie mi się jednak dłużyła. Więcej czasu spędzałem na takie właśnie błąkanie się, niż na to co tak naprawdę lubiłem - tajemnice. Na każdą watahę, do której przybyłem, rozwiązywałem około 1-2 sprawy i nie zawsze były one tak ciekawe jakbym się spodziewał. Gdy to sobie uświadomiłem, dokładnie po dwóch godzinach marszu, podjąłem decyzję, że osiedlę się na stałe w kolejnym stadzie (jeśli oczywiście ta wataha mi się spodoba). Przystanąłem na polance, by dobrze przemyśleć tą całą sytuację. W końcu jednak powróciłem do pierwotnej decyzji i ruszyłem dalej. Po ustaleniu nowego zamierzenia wędrówka upłynęła mi o wiele szybciej, tym bardziej, że pogrążony byłem w rozmyślaniach na temat mojej przyszłości. Szedłem tak zamyślony, że o mało nie minąłem terenów watahy. Na szczęście z zamyślenia wyrwała mnie pewna młoda wadera.
- Dzień dobry. - przywitała się wilczyca.
Podczas gdy byłem pogrążony w moich myślach, nie zauważyłem w ogóle, że do mnie podeszła. Zatrzymałem się i przez chwilę przyglądałem się jej, próbując wydedukować co nieco o niej.
- Witaj. - odpowiedziałem w końcu. - Jestem Sherlock. A ty, jeśli mogę spytać?
- Anuritti. Do jakej z watah należysz, bo nie pamiętam, bym widziała cię kiedykolwiek czy coś o tobie słyszała?
Trochę zdziwił mnie ten fakt. Czyżby moja sława nie była jednak tak wielka jak mi się wydawało? Co prawda nie zależało mi na byciu sławnym i dalej mi nie zależy, ale trochę mnie to zdziwiło. Dotychczas zanim gdziekolwiek się pojawiłem już wszyscy wiedzieli kim jestem i od razu przybiegali z prośbami o pomoc w jakiś błahych sprawach. Może tu nikt nie wie o moim istnieniu? W sumie to nawet dobrze. Będę mógł zacząć wszystko na nowo, a całe społeczeństwo zostawi mnie w spokoju.
- Nie należę do żadnej watahy, po prostu wędruję między nimi. Zgaduję, że jesteś z Klanu Mysterious Thought, prawda?
- Tak. - odpowiedziała,a potym zapadła dłuższa cisza.
- Nie będę opóźniał tego pytania. - w końcu powiedziałem - Czy może chcielibyście przyjąć do waszej watahy takiego wilka jak ja?
- Dobrze trafiłeś, jestem córką alfy i przypuszczam, że moja matka zgodzi się na przyjęcie ciebie. Choć. - powiedziała, odwróciła się i ruszyła, a ja poszedłem za nią.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz