środa, 8 kwietnia 2015

Od Miru

  Przyjaźń. Uczucie którego jeszcze dotąd nigdy nie doświadczyłam. Naturalnie, miałam znajomych, czasami się do kogoś odezwałam... jednak nie można było tego nazwać przyjaźnią. Czasami czułam się jakby odtrącona przez to wszystko. Dobrze rozumiałam, że nie miałam takiej pozycji w Klanie jak moi bracia. Ronin, który był Alfą i Hitachi który coraz częściej mu pomagał. Dzisiaj chciałam wszystko zmienić, a przynajmniej spróbować. Mam już dosyć tej samotności, co prawda powinno się to dla mnie stać już rutyną... jednak tak nie było. Chyba każdy w tym Klanie miał do kogo otworzyć pyszczek, za wyjątkiem mnie. Włócząc swoim ogonem po ziemi, zaczęłam się kierować w stronę polany. Nie zdziwiłam się, kiedy nikogo tam nie zastałam. Czego się można spodziewać po Klanie, w którym jest najmniej członków. Wskoczyłam na wysoki kamień i położyłam się na nim, wpatrując się w kołyszące się na wietrze kwiatki. Uśmiechnęłam się sama do siebie i przymknęłam oczy. Może jednak się do tego przyzwyczaiłam jednak? Spokój był taki kojący i odprężający...
  Mogłabym tak siedzieć cały dzień. I pewnie bym tak zrobiła. Gdyby nie burza, która mnie całkowicie zaskoczyła. Po prostu, grzmotnęło raz, drugi, trzeci i nagle ogromna ulewa. Słońca też już nie było, wiatr wiał tak mocno, że kwiaty traciły płatki. Zeskoczyłam jak najszybciej z kamienia, wiatr wiał tak mocno, że przy swojej drobnej posturze ledwo mogłam wykonać jakikolwiek krok. Trudno, może po drodze znajdę jakąś jaskinię i się w niej schronię. I tak zaczęłam biec w kierunku przeciwnym, niż znajdował się mój dom. I była to chyba najgłupsza rzecz, jaką zrobiłam w całym swoim życiu. Biegłam już przez jakieś dziesięć minut, spłoszona przez las. Cała przemoczona i zmarznięta, przez gęste strugi deszczu praktycznie nic nie widziałam. Więc wcale nie zdziwiłam się, kiedy potknęłam się o wystający korzeń i upadłam. Niestety upadek był tak nieszczęsny, że prawdopodobnie skręciłam sobie łapę. Pisnęłam z bólu, i po jakiejś minucie cudem wstałam. Jednak po chwili znowu upadłam, zrobiło się tutaj tak strasznie ślisko. Byłam jeszcze dodatkowo cała w błocie... naprawdę świetnie. Nagle usłyszałam głośny huk tuż obok siebie, blask poraził mnie w oczy, które musiałam zasłonić zdrową łapą. Kiedy wszystko nieco ucichło, otworzyłam oczy. Miałam kropki przed oczyma, potrząsnęłam łbem i zaczęłam iść przed siebie. Jednak coś mi tu nie pasowało. A mianowicie jakiś dziwny odgłos, uniosłam zaciekawiona łeb do góry i zamarłam. Drzewo, wysokie na jakieś... 20 metrów? Zaczęło się niebezpiecznie przechylać, już po chwili pękło na pół i zaczęło na mnie spadać. Zdążyłam zrobić unik, jednak nie był on wystarczająco daleki przez moją łapę. Pień i tak zwalił się na mnie. Właściwie to spod kłody wystawały tylko moje przednie łapy i łeb. Nie miałam się jak wydostać, czułam jak coś ostrego wbiło mi się pomiędzy żebra. Splunęłam krwią, szybko łapiąc powietrze. Czułam jak zaczynam się dusić, rozpaczliwie zaczęłam żłobić pazurami w ziemi, mając nadzieję, że jakoś się stąd wykaraskam. Nawet jeśli wykopałabym szybko dół... to przecież jestem niemal przebita na wylot... Kątem oka zobaczyłam, jak spod pnia wylewa się krew która już po chwili zaczęła się mieszać z deszczem i błotem.

~Ktoś?   

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz