środa, 8 kwietnia 2015

Od Nity C.D. Uru

Uru opowiedziała mi swój sen. Słuchałam uważnie, przy okazji sprawdzając, czy nie naderwała sobie szwów.
-Kiedyś bym się tym nie przejęła, ale teraz… Mam nadzieję, że nie masz proroczych wizji, co?- podałam jej naczynie z wodą, aby mogła złagodzić pieczenie w gardle-Darłaś się na cały szpital, Rowan myślała, że cię tu zarzynają. Bała się podlecieć bliżej i mnie chciała powstrzymać.
-Przepraszam, nie zdawałam sobie sprawy…
-Nie masz za co przepraszać, nie chciałam czynić ci wyrzutów- weszłam jej w słowo –mnie się zdarzało, że lunatykowałam. Raz Ro ledwo udało się ochronić mnie przed bolesnym upadkiem z urwiska.
Miło gawędziłyśmy. Zmieniłam Uru opatrunek, po czym przyniosłam zasłużony posiłek. Orlica zwabiona wonią wędzonego mięsa wleciała do kliniki i razem z nami spałaszowała swój kawałek. Cieszyłam się, że zaakceptowała skrzydlatą wilczycę.
-Jedno mnie bije oczy w twoim śnie- przerwałam milczenie –Ja bym cię nie zostawiła. Nigdy.
Dopiero gdy powiedziałam to nagłos, zdałam sobie sprawę z prawdziwości tych słów. Bycie w watasze mnie zmieniło. Teraz nie dbałam tylko o siebie, ale o wszystkich członków klanu. Zyskałam również nową przyjaciółkę. Przez chwilę patrzyłyśmy sobie w oczy.
-Dziękuję, Nita- odpowiedziała poważnie.
-Nie ma za co, Uru.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
-Co robisz?- Uru wetknęła głowę do mojej pracowni.
Wzięłam głęboki wdech, zbierając w sobie odwagę. Na początku chciałam całe przedsięwzięcie zatrzymać w tajemnicy, ale ciekawość, jak wadera zareaguje na mój pomysł, wzięła górę.
-Pamiętasz, jak cię pytałam, czy w twojej starej watasze wykorzystywaliście jakoś ciała smoków?- nie czekając, aż odpowie kontynuowałam –To straszne marnotrawstwo zostawiać tyle dóbr i pozwolić im się rozkładać. Dlatego, przez kilka ostatnich dni, razem z Ro odwiedzałyśmy miejsce walki i no… zabierałyśmy to, co mogło się przydać.
-A co mogło się przydać?- spytała podejrzliwie.
-W zasadzie, to wszystko. Smocza skóra, zęby, pazury, mięso a nawet wnętrzności. W bibliotece znalazłam kilka starych ksiąg mówiących o tym, jak to wykorzystać. Jad z pazurów czy kłów niektórych osobników można przekształcić w surowicę. Nie znam niczego odporniejszego niż smocza łuska. A mięsem tej gadziny możnaby wykarmić całą watahę przez tydzień! Nie rozgryzłam do końca zalet i efektów ubocznych spożycia serca, płuc, gałek ocznych…
-Dość!- Uru przerwała mój potok słów i lekko kuśtykając podeszła do mnie i zasłoniła mi pysk swoją łapą.
<Uru?>

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz