Uru opowiedziała mi swój sen. Słuchałam uważnie, przy okazji sprawdzając, czy nie naderwała sobie szwów.
-Kiedyś bym się tym nie przejęła, ale teraz… Mam nadzieję, że nie masz
proroczych wizji, co?- podałam jej naczynie z wodą, aby mogła złagodzić
pieczenie w gardle-Darłaś się na cały szpital, Rowan myślała, że cię tu
zarzynają. Bała się podlecieć bliżej i mnie chciała powstrzymać.
-Przepraszam, nie zdawałam sobie sprawy…
-Nie masz za co przepraszać, nie chciałam czynić ci wyrzutów- weszłam
jej w słowo –mnie się zdarzało, że lunatykowałam. Raz Ro ledwo udało się
ochronić mnie przed bolesnym upadkiem z urwiska.
Miło gawędziłyśmy. Zmieniłam Uru opatrunek, po czym przyniosłam
zasłużony posiłek. Orlica zwabiona wonią wędzonego mięsa wleciała do
kliniki i razem z nami spałaszowała swój kawałek. Cieszyłam się, że
zaakceptowała skrzydlatą wilczycę.
-Jedno mnie bije oczy w twoim śnie- przerwałam milczenie –Ja bym cię nie zostawiła. Nigdy.
Dopiero gdy powiedziałam to nagłos, zdałam sobie sprawę z prawdziwości
tych słów. Bycie w watasze mnie zmieniło. Teraz nie dbałam tylko o
siebie, ale o wszystkich członków klanu. Zyskałam również nową
przyjaciółkę. Przez chwilę patrzyłyśmy sobie w oczy.
-Dziękuję, Nita- odpowiedziała poważnie.
-Nie ma za co, Uru.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
-Co robisz?- Uru wetknęła głowę do mojej pracowni.
Wzięłam głęboki wdech, zbierając w sobie odwagę. Na początku chciałam
całe przedsięwzięcie zatrzymać w tajemnicy, ale ciekawość, jak wadera
zareaguje na mój pomysł, wzięła górę.
-Pamiętasz, jak cię pytałam, czy w twojej starej watasze
wykorzystywaliście jakoś ciała smoków?- nie czekając, aż odpowie
kontynuowałam –To straszne marnotrawstwo zostawiać tyle dóbr i pozwolić
im się rozkładać. Dlatego, przez kilka ostatnich dni, razem z Ro
odwiedzałyśmy miejsce walki i no… zabierałyśmy to, co mogło się przydać.
-A co mogło się przydać?- spytała podejrzliwie.
-W zasadzie, to wszystko. Smocza skóra, zęby, pazury, mięso a nawet
wnętrzności. W bibliotece znalazłam kilka starych ksiąg mówiących o tym,
jak to wykorzystać. Jad z pazurów czy kłów niektórych osobników można
przekształcić w surowicę. Nie znam niczego odporniejszego niż smocza
łuska. A mięsem tej gadziny możnaby wykarmić całą watahę przez tydzień!
Nie rozgryzłam do końca zalet i efektów ubocznych spożycia serca, płuc,
gałek ocznych…
-Dość!- Uru przerwała mój potok słów i lekko kuśtykając podeszła do mnie i zasłoniła mi pysk swoją łapą.
<Uru?>
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz