piątek, 10 kwietnia 2015

Od Kid`a CD Klaris

  Coś z tą waderą było nie tak, ale nie wiedziałem co... mało istotne. Skoro Szere nie miał do niej problemów, to czemu ja mam niby mieć? Przez jakąś chwilę przyglądałem jej się jeszcze tym swoim badawczym wzrokiem, po czym przytaknąłem. Miło będzie gościć kolejnego wilka w naszym gronie.
- No to skoro masz żywioł wody, to chętnie Cię tutaj powitamy - uśmiechnąłem się lekko do wadery
Wilczyca przez chwilę przyglądała mi się w milczeniu, jednak po chwili również się uśmiechnęła. Wydaje się być troszkę nieśmiała... czyli nie muszę udawać miłego i rozgadanego basiora, mogę się odprężyć. Wadera w prawdzie nie odpowiedziała na to, ale zdawało mi się, że w głębi serca się cieszy. Ale nawet ja mogę się czasem pomylić. Ruszyłem bez słowa w stronę Świątyni, przecież i tak tam zamierzałem iść, więc dlaczego nie wejść by tam teraz. Przy okazji musiałem się dodatkowo upewnić, czy wadera ma żywioł Wody. Kiedy tylko przeszła przez wejście do Świątyni Water, nic się nie stało. Żadnego zawalenia się budynku, lub samozniszczenia wadery... wszystko było okej.
- Ładnie tutaj, nieprawdaż? - wskazałem na kasetony wykonane z masy perłowej o pozłacanych wzorach - Aż trudno uwierzyć, że to wszystko ma już kilka tysięcy lat - uśmiechnąłem się sam do siebie.
  Znałem perfekcyjnie historię tego Klanu. Kiedy jeszcze Klan Wody był potęgą, a ja byłem kilkumiesięcznym szczeniakiem, musiałem całymi dniami uczyć się języków innych Klanów [tak, okazuje się, że każdy Klan ma swój własny język, jednak jest też język uniwersalny którymi posługujemy się w rozmowie z innymi], historii Klanu Wody a także innych. Nie mogłem tak jak mój brat, spędzać czas z wtedy tak licznym gronem szczeniaków, a kiedy już do tego dochodziło... prawie rozwalaliśmy cały Klan. Do dzisiaj pamiętam uśmiechnięty pysk mojego pradziadka. Dziadka i ojca miałem tylko w wyobrażeniach... Mój dziadek, Desoto umarł chwilę po tym, kiedy z żywych powrócił założyciel Klanu Wody - David. Niestety w wyniku katastrofy poległ po raz drugi. Natomiast mój ojciec... zmarł dosłownie kilka minut przed moimi urodzinami, matka nigdy nie opowiadała mi o tym zbyt wiele, podobno został zaatakowany przez bardzo dużą ilość dziwnych stworzeń, nie odratowali go. Ona sama, również zginęła podczas katastrofy. Świątynia była jedynym miejscem, w którym mogłem się pomodlić o spokój dla ich dusz oraz za mój Klan.
- Zamyśliłeś się - wadera stanęła obok mnie
- Tak... ostatnio zdarza mi się to coraz częściej - niechętnie przyznałem

(Klaris?)

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz