Spokojnie idę w stronę woni lasu. Jako typ samotnika i uciekiniera nie chowałem się w lesie od przeszło kilku miesięcy. Kiedy dotarłem, poczułem woń. Woń watahy, woń wilka, woń stada. Siadam naprzeciw spokojnego lasu i rozmyślam nad wyborem.
W pewnym momencie zrywam się i szerokim łukiem odchodzę od lasu i wilków. Nie uśmiecha mi się znów użeranie się z członkami stada, wspólne krwawe polowania i walki o wadery.
Na tą myśl się skrzywiłem. Wadera? Po co ona komu? Do szczeniaków?
Kątem oka zauważyłem lekki ruch zza drzewa. Poczułem waderę. Nie wiem ile tam siedziała, ale na pewno mnie obserwowała. To źle.
- Kolejny samotnik, co? - słyszę za swoimi plecami głos wadery. Przystaję i kulę uszy w pozycji złych zamiarów.
- Kolejny. - odpowiadam oschle, nie odwracając się za siebie.
(Inka? ;P)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz