Uciekam, uciekam, uciekam. Co chwilę oglądam się za siebie, czy przypadkiem żaden z moich wrogów mnie nie goni. Mój przyjaciel kruk, z trudem nadąża za tępem, które nadałam i przez które już dążę przez 3 miesiące. Jak najdalej od tego miejsca, od miejsca gdzie skończyłam być córką Esha'y i Keshy.
Nagle zatrzymałam się. Czyżby wataha...? Nie.. nie..
Stanęłam przed lasem, który udaje, że nie szumi choć doskonale słyszę jego nieposkromione szepty. Usiadłam przed lasem i czekałam, aż Sombre, kruk czarny i złocisty jednocześnie, usiadł mi na łbie.
W mojej głowie powstał mętlik, który stara się uciszyć wzburzone morze. Tak, jakby lekki powiew chciał uśmierzyć tsunami.
-Proszę proszę, nowa wadera przyszła pod skrzydła watahy? - usłyszałam głos basiora, który z pewnością był neutralny wobec mnie. Popatrzyłam się na wilka. Miał przenikliwe oczy, a jego część skłaniała mnie do uśmierzenie tego jego zabawnego uśmieszku.
-Przyszła pod skrzydła watahy, a nie pod krzaki pod którymi się chowałeś. - powiedziałam, po czym zaczęłam się w niego wpatrywać tak, jakby mi kogoś przypominał. Moje duchy śmierci wyraźnie domagały się zobaczenia czegoś, czego nie widać gołym okiem.
(Thunder?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz